Advertentie

Het eerste boek dat ik ooit van Allende las was Het huis met de geesten. Ik vond de manier waarop haar zinnen dansen zó schitterend.
Hierna heb ik een tijd veel van haar boeken gelezen zodra ze uitkwamen: Liefde en schaduw, Eva Luna, Paula, Het goud van Tomás Vargas, De som der dagen, Het oneindige plan. Ik heb ze lang geleden gelezen, weet er niet veel meer van, maar weet dat ik het op een gegeven moment wat veel van hetzelfde begon te vinden. Toen heb ik jaren niets meer van Allende gelezen. En nu las ik dus Het negende schrift van Maya.

Isabel Allende (Chili, 1942) is het nichtje van de in 1973 vermoorde president Salvador Allende en woont in Californië. Haar is wel eens verweten dat veel boeken ná haar debuut Het huis met de geesten melodramatisch en zweverig zijn. Dit boek uit 2011 is dat naar mijn mening niet. Het doet mij qua sfeer weer heel erg denken aan dat magische én realistische uit haar debuut, een boek waar ik destijds zeer van onder de indruk was.

Het negende schrift van Maya' vertelt het verhaal van de 19-jarige Maya Valdez. Na de scheiding van haar ouders groeit ze op bij haar opa Popo en oma Nini in California. Door allerlei omstandigheden belandt ze in de onderwereld van Las Vegas. Ze is dan ernstig verslaafd. Haar oma weet haar daar te redden en stuurt haar naar Chiloé, een afgelegen Chileens eiland, waar ze een heel nieuw leven begint onder de hoede van Manuel Arias. Het negende schrift dient als dagboek. Zo kan Maya erachter komen wat zij nu echt wil met haar leven.

Het boek is een beetje een coming-of-ageroman, maar ook een misdaadroman en een familieroman. De geestwereld is in de boeken van Allende altijd dichtbij en zit op allerlei manieren verweven in het verhaal.
Ik vind Allende eigenlijk het best als zij (beeldend) vertelt over de liefde; over familie, Chili, vrienden. Voor mij roept haar manier van vertellen verlangen op; verlangen naar bijvoorbeeld het schitterende Chiloé dat echt bestaat. Naar authentiek zijn, jezelf durven zijn, een simpel leven, tijd voor familie, vrienden, hobby’s. Haar personages zijn vaak sterke en eigenzinnige vrouwen.

“Nini, wier stemming van het ene moment op het andere kan omslaan, drukte me tegen haar papajaborsten; hoe kwám ik erbij dat ik wees was, ik had een vader en grootouders, en de eerste de beste ellendeling die het waagde mij te beledigen, zou te maken krijgen met de Chileense maffia. Die maffia bestaat alleen uit haarzelf, maar Mike O’Kelly en ik hebben zoveel respect voor Nini dat we haar don Corleone noemen.”

Allende nam mij in dit boek weer helemaal mee in haar wereld. Voor mij 4 sterren.

Reacties op: Ik was vergeten hoe prachtig ik de zinnen van Allende vindt

175
Het negende schrift van Maya - Isabel Allende
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners