niet perfect in tempo, maar wél een boek dat bijblijft. En soms is dat nog belangrijker.

Wat een bijzonder, zacht en troostend verhaal is Angnes Auberts mystieke kattenopvang. Dit boek voelde als een warme deken op een regenachtige dag.

Vanaf de eerste pagina word je meegenomen naar de mystieke kattenopvang, een plek waar niets toevallig gebeurt en waar katten precies lijken te weten wie hen nodig heeft. De sfeer is dromerig, bijna sprookjesachtig, maar tegelijkertijd heel menselijk en herkenbaar in de manier waarop rouw, schuld en hoop worden beschreven.

Eerlijk? Soms ging het verhaal voor mij nét iets te traag. Er waren momenten waarop ik dacht: kom, we mogen weer een stapje vooruit. Maar achteraf past dat tempo eigenlijk wel bij het boek. Het nodigt je uit om te vertragen, om te voelen, om stil te staan bij wat tussen de regels gebeurt.

En voelen heb ik gedaan.
Er is een scène tegen het einde… en ja, daar heb ik echt een traantje weggepinkt. Niet omdat het overdreven dramatisch was, maar juist omdat het zo zacht en oprecht werd gebracht. Het raakte me onverwacht diep.

Dit is geen boek vol actie of plotwendingen, maar een verhaal over loslaten, helen en de stille kracht van verbondenheid — tussen mensen, en tussen mens en dier.

Voor mij krijgt het (4/5): niet perfect in tempo, maar wél een boek dat bijblijft. En soms is dat nog belangrijker.