Schoolshooting

‘De lucht is grauw en wazig van de kruitdamp. Ze zijn allemaal doodgeschoten, behalve ik. Ik heb geen schrammetje.’ Rustig in het verhaal komen, zit er bij die boek niet in. Je belandt direct in een schoollokaal waar zojuist een shooting is geweest. Er is maar één overlevende (Maja), en die wordt daardoor meteen gebombardeerd tot medeplichtige.

Het verhaal wisselt continu tussen Maja’s rechtbankproces en de vele gebeurtenissen die uiteindelijk leidden tot de massamoord. De schrijfster is een ex-advocate en die kennis heeft gezorgd voor een heel realistisch beeld, zonder dat het saai wordt. Je volgt de periode waarin Maja uitgroeit tot de meest gehate tiener van het land. Je wordt meegenomen in de gedachten van de scholiere, waardoor je haar als lezer niet alleen haat, maar ook een bepaalde empathie voor haar ontwikkelt. Is alles wel zo zwart-wit als de media doen voorkomen?

Dat het leest als een Netflixserie moet Netflix zelf ook gedacht hebben, want het boek is inmiddels ‘verseried’: Quicksand.