Ei l'oeuf y0u

Het grootste vooroordeel dat kleeft aan poëzie is dat het zweverige, onbegrijpelijke rijmelarij is van een clubje oude mannen. Daarom gaven wij tijdens Pasen even wat ‘eggte’ liefde richting gedichten. Het hoeft namelijk allemaal niet zo zwaar en stoffig; dat bewijst Tim Hofman in deze bundel.

Dit poëziedebuut is een verzameling van heel wat toveren-met-taaluurtjes van de tv-presentator. De (platte) woordgrapjes slingeren om je oren, maar als je vreest dat de diepgang ver te zoeken is, word je ook geregeld verbaasd door een complexer gedicht. Zo heeft hij een prachtwerk over zijn ex-vriendin met anorexia, een interessante doordenker over Jehova’s, een gedicht dat op drie manieren te lezen is en een kluchtig verhaal over een ‘demente’ man.

Heel wat zichzelf respecterende recensenten hebben de bundel met de bodem gelijk gemaakt, omdat het aantrapt tegen de oeroude ‘regels’. En ja, misschien nemen woordgrappen en assonanties soms de overhand. Maar wat maakt taal zo mooi? Het spelen ermee! En dat plezier druipt van de pagina’s af. Ei ei ei, we zijn zo blij!