Blown away

In ‘De naam van de wind’ is hoofdpersonage Kvothe, naast een heleboel andere dingen, op zoek naar de naam van de wind. Als je het mij vraagt, is dat die van Patrick Rothfuss. De schrijver schrijft in ieder geval als de wind. Het levensverhaal van Kvothe, opgetekend door Kroniekschrijver, leest snel en plezierig, met af en toe een struikeling over een magische spreuk in een voor de lezer onbekende taal. Maar storend wordt het nergens. De personages zijn heerlijk en ongecompliceerd en wanneer ze dat niet zijn, worden hun problemen op een vriendelijke manier door de schrijver gedoseerd.

Het begint met een kalm briesje, zonder een duidelijke richting. Dat is fijn, want in deze rust wordt een aantal personages voorgesteld die niet alledaags zijn. Van de volwassen Kvothe krijgt je als lezer nog weinig hoogte, maar zijn jonge versie zit snel diep in je hart. Hij is een aandoenlijke jongen, die de wereld met open ogen betreedt, leergierig is, en soms een tikje impulsief.
Vergis je niet. In deze stilte voor de storm zet de schrijver tevens de toon voor het verhaal: die is duister, mysterieus en onheilspellend.
De bries wakkert aan met de beschrijving van Kvothe’s jeugd. Hij hangt aan de lippen van arcanist Ben, wanneer die hem de beginselen van magie bijbrengt. Kvothe is overmoedig en een aantal van zijn experimenten zorgt voor uitschieters naar windkracht 7.
Dan geeft de schrijver een subtiele waarschuwing naar een code rood. Uiteraard wordt die door de inmiddels geboeide lezer genegeerd. Wat volgt, is een stormachtige aaneenschakeling van tegenspoed, die begint met de dood van Kvothe’s ouders. De schade is aanzienlijk, zo niet desastreus. Hoofdstuk na hoofdstuk wordt de jongen door onheil geteisterd, tot het noodweer eindelijk overtrekt en hij de wind mee heeft. Door zijn slimheid wordt hij toegelaten op de universiteit, waar hij, naast de naam van de wind, meer te weten wil komen over de Chandrian. Deze groep mysterieuze en demonische boemannen heeft een mythische oorsprong en zijn verantwoordelijk voor de dood van Kvothe’s ouders. Op de universiteit sluit hij waardevolle en onverwachte vriendschappen, maar komt hij ook weer voor sterke tegenwind te staan.

‘De naam van de wind’ leest snel en plezierig, met af en toe een struikeling over een magische spreuk in een voor de lezer onbekende taal. Storend is dat niet. De personages zijn heerlijk en ongecompliceerd en wanneer ze dat niet zijn, worden hun problemen op een vriendelijke manier door de schrijver gedoseerd. Zevenhonderdvier pagina’s aan woorden, die mij troffen als een valwind en me onmiddellijk het verhaal inzogen.
Goede schrijver, die Patrick Rothfuss. Mij heeft-ie in ieder geval volledig omvergeblazen.