Het contrast tussen lieflijkheid en duisternis

Het Smalle Pad van Verlangen, geschreven door Patrick Rothfuss, is een pareltje. Evenzo parelachtig vind ik de coverafbeelding die illustrator Nate Taylor voor dit boek heeft gemaakt. Veel beter dan de in onderdelen bij elkaar gevoegde illustratie van de Nederlandse cover. Dat is een persoonlijke mening. Er zal ongetwijfeld een marketingplan van de uitgever achter zitten. Maar wát een talent is die Nate Taylor.

Wanneer je bekend bent met de ermee samenhangende delen ‘De naam van de wind’ en ‘De angst van de wijze’ herken je het hoofdpersonage uit ‘Het smalle pad...’direct. Het verhaal is vermakelijk en leest als warme chocolademelk met slagroom. Rothfuss was mij een beetje kwijtgeraakt met ‘De angst van de wijze’. Het minder substantiële boek over Bast heeft mij linea recta terug zijn fanbase ingezogen. Zijn schrijfstijl is onverminderd mooi, glanzend geboetseerd en met een luchtige flair. Echter, wat mij aan dit boekje bleef binden, was de vreemde verwachting dat het verhaal op een gegeven moment zou exploderen, ontaarden in iets onverwachts. Misschien komt dat door de manier waarop de auteur vorm heeft gegeven aan Bast. Hij balanceert constant tussen goed en kwaad, het kinderlijke en het volwassene. Tussen al die lieflijke en soms gehaaide kindertjes zit een stukje duisternis. Misplaatst bijna, als een soort contrast. Je hebt geen idee welke kant het opgaat. Dat kan natuurlijk te maken hebben met mijn eigen tekortkomende interpretatie, het verlangen om me als lezer te kunnen identificeren met een hoofdpersonage. Maar veel meer is het de kwaliteit van Rothfuss om een verhaal neer te zetten zonder een bepaalde mate van voorspelbaarheid. En dat vind ik erg knap.

Kers op de taart is, naar mijn mening, de noot van de auteur, waarin hij deze vraag beantwoordt. De toelichting op zichzelf is even vermakelijk als het verhaal en geeft m.i. een inkijkje in de manier waarop Rothfuss het schrijverschap ziet. En dan met name het deel dat weinig tot niets met het geschreven verhaal te maken heeft. Het zet de eropvolgende bio’s van zowel illustrator als auteur in een humoristisch daglicht. En er is niets anders waar ik een boek liever mee afsluit, dan met een grote glimlach.