Een familiekroniek

De eerste, pak hem beet, 150 pagina's waren moeilijk door te komen. Vanaf de eerste pagina van het eerste hoofdstuk werd er met Jiddische woorden gestrooid waardoor ik vaak terug ging naar de verklarende woordenlijst. Op den duur liet ik het voor wat het was. Soms was het boek iets te religieus naar mijn zin, maar dat was een kwestie van doorzetten.

Na het tweede deel kwam er wat meer vaart in het verhaal, waarbij deel 3 en 4 mij aangenaam verraste. Het laatste deel had van mij weg mogen blijven, het beslaat 1 hoofdstuk waarin oom Melnitz werd uitgelicht. De oom die, als hij was gestorven, altijd weer terug kwam. Was hij een geest, een spook? Maar toch kwam hij levendig over. Hij was voor mij een vaag figuur.

Je leest dat de hoofdpersonen ouder worden, kinderen krijgen en sterven, met ieder een eigen verhaallijn. Dat is voor mij de kracht van het boek, ieder persoon heeft zijn of haar eigen verhaal.