Lezersrecensie
Royals, geheimen, en spotlight
4.5
Dit is perfect voor mensen die graag boeken lezen van Taylor Jenkins Reid. Het is geschreven op een verhalende manier die daar sterk aan doet denken, maar toch uniek blijft. Het voelt alsof de erfgename (Lexi) het zelf vertelt, bijna als een memoir of een onthullende “tell-all”.
Dit verhaal is echt waanzinnig (op een goede manier). Alles, van de verhaallijn tot de personages, klopte gewoon. Het enige wat ik iets minder vond, was het einde, maar op een bepaalde manier past het ook weer heel goed bij Lexi als personage. Dat is denk ik vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.
Wat ik fijn vond, is dat bijna alle personages niet honderd procent goed of slecht zijn. Ze hebben allemaal een verleden of een geheim dat hen niet per se in een positief daglicht zet.
We volgen Lexi het hele boek en zien hoe ze worstelt en probeert voor zichzelf op te komen. Aan de andere kant is er James; voor mij is hij een metafoor voor alles wat zij verlangt, maar waarvoor ze niet de moed vindt om het echt op te eisen of te doen. Bijvoorbeeld afstand doen van haar koninklijke titel of een echte relatie aangaan die niet gebaseerd is op gemak of seks.
Al met al heb ik hier echt van genoten. Ik zeg niet dat je dit móét lezen, maar als je het verhaal van Henry uit Red, White & Royal Blue geweldig vond, dan zou ik het zeker een kans geven. Er zijn namelijk best veel gelijkenissen tussen Lexi en Henry.
Dit is perfect voor mensen die graag boeken lezen van Taylor Jenkins Reid. Het is geschreven op een verhalende manier die daar sterk aan doet denken, maar toch uniek blijft. Het voelt alsof de erfgename (Lexi) het zelf vertelt, bijna als een memoir of een onthullende “tell-all”.
Dit verhaal is echt waanzinnig (op een goede manier). Alles, van de verhaallijn tot de personages, klopte gewoon. Het enige wat ik iets minder vond, was het einde, maar op een bepaalde manier past het ook weer heel goed bij Lexi als personage. Dat is denk ik vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.
Wat ik fijn vond, is dat bijna alle personages niet honderd procent goed of slecht zijn. Ze hebben allemaal een verleden of een geheim dat hen niet per se in een positief daglicht zet.
We volgen Lexi het hele boek en zien hoe ze worstelt en probeert voor zichzelf op te komen. Aan de andere kant is er James; voor mij is hij een metafoor voor alles wat zij verlangt, maar waarvoor ze niet de moed vindt om het echt op te eisen of te doen. Bijvoorbeeld afstand doen van haar koninklijke titel of een echte relatie aangaan die niet gebaseerd is op gemak of seks.
Al met al heb ik hier echt van genoten. Ik zeg niet dat je dit móét lezen, maar als je het verhaal van Henry uit Red, White & Royal Blue geweldig vond, dan zou ik het zeker een kans geven. Er zijn namelijk best veel gelijkenissen tussen Lexi en Henry.
1
Reageer op deze recensie
