1000000/10

Laat me eerst één ding zeggen voordat ik aan de echte review begin: IK WIST HET. Ik wist gewoon dat dit boek een 100000/10 zou zijn; ik voelde het. En als je je afvraagt: "sinds wanneer wist je dat?" Ik wist het al toen zelfs de self-published versie van Nightshade nog niet eens uit was.

Dit ging SNEL. Het voelde totaal niet alsof ik me door bepaalde hoofdstukken moest slepen, eerder het tegenovergestelde. Alles leek voorbij te zijn in een oogwenk. Ik bedoel, het boek is bijna 400 pagina's lang (Nederlandse editie), maar ik heb het in minder dan 24 uur uitgelezen. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik het vandaag al zou uitlezen, maar toch gebeurde het. En ergens voel ik me een beetje verdrietig dat het nu al voorbij is.

Een van mijn eerste gedachten tijdens het lezen was: "Oh lieve Ophelia, ik heb zo met haar te doen en alles wat ze heeft moeten doorstaan. Ik zou ook vier jaar in bed blijven liggen als mij dat was overkomen." Zet jezelf even in haar schoenen en zeg me dat je geen complete breakdown zou krijgen, en dan heb ik het nog niet eens over alles wat er op Sorrowsong (de uni) is gebeurd. Dat was eerlijk gezegd één van de beste dingen aan dit boek, de manier waarop de auteur Ophelia's personage heeft geschreven. Het was ontzettend interessant om haar innerlijke strijd te volgen, vooral haar gevoelens over Alex en hoe verscheurd ze daarin was.

Zag ik dat einde aankomen? Nee. Ben ik verdrietig dat ik dit uit heb? Ja. Ik weet eigenlijk niet hoe ik je anders moet overtuigen om dit te lezen, behalve dat dit één van de beste boeken is die ik in 2025 heb gelezen.

PS. Ik ben geobsedeerd met de e-mails. Het voelt alsof schrijvers die om de één of andere reden niet meer toevoegen....