Advertentie

John Fante, held van o.a. Charles Bukowski, Arnon Grunberg en Tommy Wieringa, schreef 'De broederschap van de druif' meer dan veertig jaar geleden. Qua stijl en toon is het boek echter totaal niet gedateerd, verre van zelfs. Het leest als een trein en het is geen wonder dat ook hedendaagse schrijvers Fantes soepele pen als voorbeeld nemen.

Ik weet niet zo goed of de inhoud van het boek wél gedateerd is. De hoofdpersoon (die net als Fante schrijver is en waarschijnlijk zijn alter ego) hanteert een andere moraal dan je tegenwoordig zou verwachten. De vader van deze Henry, een narcistische, kwaadaardige alcoholist, heeft met zijn gedrag zijn hele familie vergiftigd. Maar de verteller/ hoofdpersoon veroordeelt zijn vader veel minder dan je zou verwachten. Zo is hij bedroefd wanneer de vader overlijdt en daarnaast heeft hij veel van diens alcoholische en vrouwonvriendelijke trekjes overgenomen.

Zo vader, zo zoon dus. Maar de verteller lijkt dat verband niet helder te zien. Omdat hij een schrijver is die leeft in de jaren '70, waarin andere normen en waarden gelden? Of omdat hij er heel modern ervoor heeft gekozen zijn personage blind te laten en alleen de lezer conclusies te laten trekken? Daar kwam ik dus niet uit. (Wie het weet mag het zeggen.)

De beste passages vond ik trouwens de schaarse flashbacks naar de jeugd van de hoofdpersoon. Daar had ik graag veel meer over willen lezen. Liever dan over een halfbakken en drankovergoten toenadering tussen de schrijver en zijn vader ‐ een onveranderlijke ellendeling die op geen enkel moment wat water bij de wijn doet.

Misschien was 'De broederschap van de druif' voor mij wel de verkeerde Fante om mee te beginnen. Binnenkort ga ik 'Vraag het aan het stof' maar lezen dus.

Reacties op: Ik kwam er niet uit

21
De broederschap van de druif - John Fante
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners