Verhaal van vriendschap en hoop

Toen ik werd geselecteerd voor de "Lees-Eens-Wat-Anders"-leesclub en het non-fictie boek "Ben je verdrietig als ik doodga" van Nicolas Lunnaba toegestuurd kreeg, wist ik niet wat te verwachten. De cover van het boek sprak me totaal niet aan en ik zou dit boek nooit gekocht of zelfs bekeken hebben.
Nicolas Lunnaba is een jeugdwerker die zelf in de probleembuurt met veel geweld, armoede en vooroordelen opgroeide. Hij neemt, met tegenzin, de jonge Elijah in huis om deze een betere kans in het leven te bieden. Doorheen het boek zie je de relatie tussen beiden evolueren.
In het begin had ik problemen om in het boek te raken. Om te beginnen was ik deze schrijfstijl echt niet gewoon, ze was bruut en met momenten erg negatief en deprimerend. Ook voor de schrijver kon ik eerst weinig sympathie opbrengen. Naarmate het boek vorderde, begon ik het hoofdpersonage beter te begrijpen en begon het verhaal mij steeds meer te boeien.
Dit boek heeft me dieper geraakt dan ik oorspronkelijk had gedacht. Ik heb mij kwaad gemaakt, ben verdrietig en blij geweest. Dit boek heeft me uit mijn comfortzone gehaald en heeft me doen nadenken.
Toen ik het boek uithad, ben ik ook verschillende personages gaan googelen om te weten waar ze nu stonden en of het goed met hen ging.
Voor velen zal dit een verhaal van geweld, armoede, vooroordelen, rascisme, ... zijn maar voor mij was dit in de eerste plaats een verhaal over hoop en vriendschap.
Hoewel ik dit een moeilijk te lezen boek vond, ben ik blij dat ik het gelezen heb. Blij dat ik Nicolas en Elijah een beetje mocht leren kennen. Daarom geef ik dit boek 4 sterren.