Een parel in de zee.

Wat een mooi en krachtig pareltje is "Mijn lieve jongen"
De liefde van een dementerende grootvader die op het strand zoekt naar herinneringen. Geen leuke herinneringen. Wanhopig probeert hij de herinneringen levend te houden.
Een en al poetische zinnen die iets los maken bij je. Zo ontzettend mooi!

“Een tijd waarin ze nog niet besefte dat groot worden niets anders is dan de prinses of prins uit je kleine zelf zien wegdraven.”
“Maar het leven is zoveel voller als je het van de poëtische kant bekijkt. Oma was poëzie en wij lazen haar en werden dronken.”
“Ik moet even rusten. Maar ik blijf waken. Altijd zal ik blijven waken. Nooit meer doe ik mijn ogen toe”
“Zei ik al dat zand een geheugen heeft? Dat in elke korrel een eeuwigheid aan herinneringen opgeslagen ligt?”

Een bijzonder ontroerend verhaal die nog lang nazindert.