Ramkraak

We lezen Ramkraak weer vanuit eigenwijze Bob. Heel fijn om weer een verhaal te mogen lezen waarin dit personage de hoofdrol speelt.

Bob wordt uit het veld gehaald door zijn meerdere. Hij wordt de coco van een undercoveragent. Echter is Bob het hier vanaf het begin niet mee eens. Maar hij trekt aan het kortste einde. Heerlijk zoals Luijten dit karakter weer weet neer te zetten. Sommige opmerkingen zijn echt raak!
Het lijkt allemaal makkelijk deze zaak, maar dan verdwijnt de undercoveragent. Voor Bob wordt het dan een heuse heksenjacht. Zeker wanneer de plofkraken gewelddadiger worden.

We krijgen in dit deel ook weer te maken met personages uit het eerste boek. En dat is zeker prettig, want hiervan kunnen we ons al een beeld maken en weten we hoe de relaties in elkaar steken.
De personages worden allemaal weer goed weergegeven door Luijten. Dit hele zooitje samen zorgt voor een fijne dynamiek.
De schrijfstijl is weer erg fijn. Voor een thriller bevat dit boek een dosis humor die zorgt dat de scherpe kantjes er vanaf gaan.

Ik ben benieuwd of er in de toekomst nog een Undercover-verhaal van de hand van Hugo komt. Want dan verzeker ik je dat ik deze zeker weer ga lezen.