Sterk autobiografisch debuut

Sterk autobiografisch debuut van Edouard Louis. Hij groeit op als Eddy Bellegueule, of 'kijk, daar heb je Bellegueule, die nicht', in een omgeving waar hij niet past. Verwijten worden hem haast constant naar het hoofd geslingerd, zowel binnen zijn gezin ('Hou op met die aanstelleritis', of 'Hij is niet normaal, dat gastje, Is het een kerel of hoe zit dat verdomme?') als in het dorp ('onnatuurlijk, verwijfd, het is een rare gozer'). Niet enkel zijn seksuele voorkeur, maar zijn hele wezen lijkt het mikpunt van spot. Want zijn anders-zijn gaat verder dan zijn voorkeur voor jongens: fysiek is hij te mager, hij houdt niet van voetbal maar van toneel, hij zit er niet op te wachten om in de fabriek aan de slag te gaan, hij is geen vechtersbaas. Aanvankelijk doet hij vooral zijn best om te worden zoals zijn omgeving vindt dat hij moet worden, zoals ze vindt dat een man moet zijn. Het duurt een hele tijd voor hij beseft dat de normen en waarden van zijn omgeving niet de zijne zijn, maar dat de zijne eveneens bestaansrecht hebben.
Louis klaagt niet aan, hij lijkt zo objectief mogelijk vast te leggen hoe zijn jeugd er uit zag, zonder oordeel, en daarin toont hij extra aan dat het effectief gedaan is met Eddy Bellegueule. Want een ware Bellegueule zou niet nalaten te beschuldigen, lijkt me. En toch vraag ik me af: is het nu werkelijk afgelopen met Eddy Bellegueule? Want net via het loslaten is hij er in geslaagd, Eddy, Edouard, om bij zijn essentie uit te komen.