Martiaan

Wat me vooral fascineert aan dit boek, is de manier waarop Weir erin slaagt om complexe wetenschappelijke concepten op een begrijpelijke en boeiende manier uit te leggen. Het is alsof je zelf in Watney's schoenen staat, terwijl hij met behulp van zijn kennis en creativiteit probeert te overleven in een vijandige omgeving. Ik heb met open mond zitten lezen over zijn ingenieuze oplossingen om voedsel te verbouwen, water te zuiveren en uiteindelijk een manier te vinden om contact te maken met de aarde.
Watney's humor en optimisme, zelfs in de meest uitzichtloze situaties, zijn aanstekelijk. Zijn monoloog over de 'hab' en zijn constante gemopper over de NASA hebben me regelmatig aan het lachen gemaakt. Ondanks de ernst van zijn situatie, weet Weir een luchtige sfeer te creëren die het verhaal verlicht.
Hoewel Watney een sympathieke hoofdpersoon is, voelde ik me niet altijd betrokken bij zijn innerlijke strijd. Daarnaast vond ik de romantische subplot wat overbodig en afleidend van het hoofdverhaal.