McGowan heeft een mooie en zeer eigen stijl maar zijn debuut mist echter de nagelbijtende spanning die ik wel had verwacht.

‘Een ijzingwekkende thriller over liefde en verlangen, moord en wraak’ zo prijkt op de achterkant van Jachtterrein van de Britse schrijver Anthony McGowan. Het verhaal is hiermee in één volzin treffend samengevat. In Jachtterrein wordt het verhaal verteld van Matthew Moriarty, een man met een verschrikkelijk geheim, en een voor de lezer onbekende tweede hoofdpersoon die zint op wraak. De laatst genoemde is tijdens zijn jeugd in een kostschool continu mishandeld en aangerand door een groep jongens.

Tijdens het vrijgezellenfeestje van één van de jongens komen alle betrokkenen bij elkaar en is Moriarty een bijna ongewenste buitenstaander. Plaats van het ‘feestelijk’ samenzijn is een verafgelegen landhuis.

McGowan creëert op een bijzondere manier een zeer grimmige, onplezierige sfeer. Je voelt mee met Moriarty, wiens verblijf in het landhuis steeds vervelender wordt. Hij knokt nog steeds met zijn verleden, is continu het doelwit van de vriendengroep en krijgt ook nog eens gevoelens voor een meisje dat in de keuken werkt. Maar ook de andere aanwezigen komen goed uit de verf. Tot op het laatste moment houdt de schrijver het onduidelijk wie de wreker is.

Anthony McGowan is er in geslaagd een heel ‘eigen’ verhaal te schrijven over de emoties van een groep (uit elkaar gegroeide) vrienden. De auteur schakelt continu tussen heden en verleden en zet je, mede daardoor, regelmatig op het verkeerde been. McGowan heeft een mooie en zeer eigen stijl maar zijn debuut mist echter de nagelbijtende spanning die ik wel had verwacht. Jachtterrein krijgt drie sterren. McGowan is zeer zeker een belofte voor de toekomst.