De Maniac

De Manic is verdeeld in drie delen. Deze delen lezen in eerste instantie als drie afzonderlijke verhalen, maar ze zijn op een bijzondere wijze met elkaar verbonden. De delen zijn een evolutionaire reis van wetenschappelijke inzichten en uitvindingen zoals; de atoombom, de eerste computer en tot slot kunstmatige intelligentie.

Je leert Von Neumann kennen door de ogen van de mensen om hem heen. Je krijgt door deze vertelwijze een breed inzicht van de complexe natuur die zijn geniale mind omvat.

Von Neumann confronteert de mensheid met een met een nieuwe wereldvisie. Sommigen mensen bewonderen Von Neumann, anderen zijn bang van hem vanwege zijn buitengewoon exceptionele intelligentie. Het boek biedt een angstaanjagende inkijk in het hoofd van een genie, waarbij de grenzen tussen waanzin en genialiteit volledig met elkaar versmelten.

Vanaf de eerste bladzijde kruipt het boek onder je huid en laat het je niet meer los. De auteur combineert op ingenieuze wijze feit en fictie, waardoor hij de lezer volledig in zijn greep houdt.

De feiten die in het boek gebruikt worden komen voort uit een gedegen onderzoek van de auteur. De fictie die voor de verdere vormgeving van het verhaal gebruikt is, creëert een brug tussen het intellect en de eigen verbeelding.

Wie beschikt over het vermogen om tussen de regels door te lezen, wordt naar een ander dimensie getransporteerd. Dat is het moment waarop het boek voor mij een transcendentale ervaring werd. Het is een vreemde gewaarwording dat een boek dat effect kan teweegbrengen.

Tijdens het lezen van de epiloog realiseer je dat de ideeën die von Neumann had, nu tot leven komen. De ontwikkeling en evolutie van deze visies zijn vertaald naar een onomkeerbare realiteit waarvan niemand weet wat de uitkomst gaat zijn. De hoofdrolspeler van deze realiteit is Artificial Intelligence.

‘De meeste creatieve en de meeste destructieve menselijke vindingen deden zich op precies hetzelfde moment voor.’

Een indrukwekkend boek dat mij nog lang zal bijblijven.