Lieve Debbie….

Lieve Debbie,

Ik heb je adviescolumns met veel plezier gelezen. Je adviezen zijn vaak precies wat iemand nodig heeft om zich gezien te voelen, al zijn ze soms een tikkeltje bizar. Jarenlang was jij degene die luisterde, begrip toonde en anderen hielp de juiste richting te kiezen.

Maar soms gebeurt er iets waardoor het advies niet langer over anderen gaat en ineens voor jezelf bedoeld blijkt. Wanneer je je baan verliest, je dochters zich steeds verder van je verwijderen en je ontdekt dat degene die het dichtst bij je staat niet alles met je deelt, voelt redelijk en praktisch blijven niet meer voldoende. Vertrouwen op je gevoel stelt misschien niet gerust, maar het is wel wat je jarenlang hebt aangeraden.

Debbie, je hebt geluisterd en begrip getoond, keer op keer. Maar wanneer empathie niets oplevert en wantrouwen zich vastzet, kun je niet blijven doen wat veilig voelt. Dan komt het moment waarop je je eigen advies volgt. Ook als dat advies irrationeel klinkt, maar zorgvuldig is doordacht. Het is geen impuls, maar een bewuste keuze. En vanaf dat moment is er geen weg meer terug.

Dit verhaal begint rustig. Je krijgt als lezer de tijd om mee te kijken in jouw leven en te wennen aan de toon. Maar zodra je adviesrubriek een vaste plek krijgt in het verhaal, verandert dat. De hoofdstukken worden korter, het tempo ligt hoger en voor je het weet lees je verder dan je van plan was. De rubriek voelt daarbij niet als een onderbreking, maar als een versneller die het verhaal steeds verder voortduwt. Humor en spanning wisselen elkaar af, precies genoeg om het verhaal in beweging te houden.

De adviescolumns zelf zijn allesbehalve warm of geruststellend. Ze zijn eerlijk, scherp en soms ronduit ongemakkelijk, maar tegelijk ook vreemd grappig op een manier die blijft hangen. Het zijn gedachten die veel vrouwen zullen herkennen, maar liever niet hardop uitspreken. Juist in deze fragmenten wordt zichtbaar hoe jouw blik op de mensen om je heen langzaam verschuift. Ze geven het verhaal extra diepte en zorgen voor een wrange, bijna ongemakkelijke vorm van humor.

Richting het einde wordt duidelijk waarom je bent geworden wie je nu bent. Die achtergrond maakt niet alles goed, maar zorgt er wel voor dat je keuzes begrijpelijker worden. Het verhaal slaat hier een andere richting in en komt uit bij een wending die onverwacht is, maar logisch aanvoelt en de losse lijnen overtuigend samenbrengt.

Lieve Debbie is een boek dat zich makkelijk laat lezen, maar dat je niet helemaal gerust achterlaat. Het is precies het soort verhaal waarbij je je afvraagt of je altijd naar je eigen advies moet luisteren. Want wie te lang redelijk blijft, loopt het risico dat redelijkheid uiteindelijk iets anders wordt.