Beklemmende novelle van nobelprijswinnaar Jon Fosse

In de eerste bladzijdes van deze novelle van 80 pagina’s lees je hoe een man met de auto een donker bos in rijdt. Hij slaat de ene keer linksaf, de andere keer rechtsaf om vervolgens weer links en dan weer rechts te gaan. Tot hij vast komt zitten in de modder en niet meer voor- of achteruit kan. Had hij dit nou expres gedaan? Hij besluit de auto uit te stappen en op zoek te gaan naar een huis, naar mensen die hem kunnen helpen. Het is aardedonker, ijskoud. Hij ziet niks. Hij hoort van alles. Toch maar terug naar de auto, daar is het tenminste warm. Hij loopt en loopt. Hij had nu toch al lang bij de auto moeten zijn?

In deze beklemmende novelle neemt Jon Fosse - in 2023 winnaar van de nobelprijs van de literatuur - de lezer mee in het verhaal, met het omslaan van de pagina’s vervaagt de scheidslijn tussen de lezer en de hoofdpersoon. Het verhaal is in de ik-vorm geschreven en in korte, pakkende zinnen gaat de lezer mee in de gedachten, waanbeelden of hallucinaties van de hoofdpersoon. Een verhaal tussen leven en dood, letterlijk of figuurlijk? Wat is die witte omtrek die de hoofdpersoon ziet nadat hij zijn auto niet kan vinden? En die stem die hij hoort, van wie is die? Het blijft gissen, is dit echt of is dit verbeelding?

Quote: Ik blijf doodstil staan. Ik sta daar alsof ik me niet durf te verroeren. Het is nu zo donker als het maar kan worden en daar voor me zie ik de omtrek van iets wat lijkt op een mens. Een oplichtende omtrek die steeds duidelijker wordt. Ja, een witte omtrek daar in het donker, daar voor me.

Een novelle die de lezer vanaf de eerste pagina vastgrijpt, waarvan je wilt dat deze uit is zodat je hartslag weer wat kan dalen. En tegelijkertijd kan het verhaal niet lang genoeg duren, zo opwindend en fascinerend als het is.