Brandende meisjes, geeft het boek net zo’n brandende spanning als de titel?

Het boek “Brandende meisjes” is geschreven door de auteur C.J. Tudor. Ze is geboren in 1972 in het Verenigd Koninkrijk. Een paar leuke weetjes over haar zijn dat ze houdt van muziek van The Killers, Foo Fighters en Frank Turner. Haar favoriete films zijn Ghostbusters en The Lost Boys. Haar lievelingsauteurs zijn Stephen King, Michael Marshall en Harlan Coben. Iedereen noemt C.J. Tudor bij de naam Caz. Caz staat erop dat er geen beter eten bestaat dan pizza met champagne of patat met currysaus na een avondje stappen. Vooraleer C.J. Tudor een bekende auteur werd, werkte ze voor de radio, tv en publiceerde ze korte verhalen in tijdschriften. Ze had ook haar eigen hondenuitlaatservice. Haar debuut “de Krijtman” werd een internationale bestseller. Het zorgde voor de bijnamen ‘de Britse vrouwelijke Stephan King’. Andere boeken die u misschien kent van C.J. Tudor zijn “de terugkeer”, “de dwaling” en “de anderen”. Brandende meisjes gaat over een pastoor, Jack Brooks genaamd en haar dochter Flo die verhuizen naar een liefelijk plaatsje Chapel Croft. Zo een 500 jaar geleden werden daar acht protestantse martelaren terechtgesteld op de brandstapel. Dertig jaar later verdwenen twee tienermeisjes die beste vriendinnen waren en twee maanden geleden pleegde de lokale pastoor zelfmoord. Pastoor Jack Brooks is hier om het werk over te nemen van de vorige pastoor maar Jack ontvangt duistere pakketjes en berichten. Flo ziet levensechte dromen van brandende meisjes maar wat als het toch geen dromen zijn?

Wat me aansprak aan het boek was de titel. “Brandende meisjes” vind ik echt een spectaculaire titel. Bij mij ringde het een belletje wat me deed denken aan heksen omdat heksen vroeger werden verbrand op de brandstapel. Op de achterkant van het boek staat een citaat van Stephen Kind die luidt “Als je van mijn werk houdt, hou je hiervan.” Deze citaat werkt natuurlijk ook aanstekelijk om het boek te willen lezen. Wat ik verwarrend vond aan het boek is de invalshoek vanwaar het geschreven is. In elk hoofdstuk werd er geschreven vanuit het kijkpunt van Flo of pastoor Jack Brooks. Maar je wist pas van wie zijn kijkpunt werd gekeken als je verder las. De ik-persoon veranderde dus steeds. Soms werden er flashbacks gebruikt wat ik ook verwarrend vond om te lezen. De flashbacks werden meestal in een nieuw hoofdstuk gezet en niet duidelijk vermeld wie zijn flashback het was. Je snapte de flashback meestal pas een paar hoofdstukken later als ze erop terugkwamen. Nu ik erop terug denk was dit een goede manier om gaten te veroorzaken in het verhaal zodat je nooit juist goed weet wie alle duistere dingen die in Chapel Croft gebeurde veroorzaakte. Ik vond de verhaallijn wel heel interessant. Wat ik niet direct begreep was dat pastoor Jack in dit verhaal een vrouw is. Ik heb hier zeker 10 pagina’s voor nodig gehad om te begrijpen dat pastoor jack alleenstaande moeder is en niet alleenstaande vader. Maar dat is een persoonlijk aspect van mij, in mijn hoofd is een pastoor altijd mannelijk dus je zou kunnen zeggen dat ik heel erg gebiased was en het daarom niet snapte. Maar nu weet ik dat pastoors ook vrouwelijk kunnen zijn (wat goed is, een job moet niet gelimiteerd zijn op gender). Het verhaal komt in aanraking met aspecten zoals feminisme. Op een bepaald moment wil een koppel trouwen maar ze willen niet dat Jack hen trouwt omdat ze een vrouw is. Dit wordt als volgt verwoord in het boek: “Ik heb Emily en Dylan weggestuurd om na te denken over wat het belangrijkste is op hun speciale dag; het huwelijk in de kapel of het feit dat ik geen penis heb, hoewel ik het niet precies zo heb verwoord.” Ik vind dat echt wel een hele goede verwoording. Toen ik het las was er meteen een lachje om mijn gezicht. Het boek bracht ook kort even op hoe ze verschillende soorten mensen behandelde als er iets met hen gebeurde. Hiermee bedoel ik het verschil tussen witte mannen en vrouwen van kleur of jonge kinderen en oudere mensen. In het boek werd dit als volgt verwoord: “De verdwijningen hebben niet veel nationale aandacht gekregen. Wat ongebruikelijk is. Merry en Joy waren jong, wit en vrouwen. Zonder dat ik harteloos wil klinken, zijn dit het soort meisjes aan wie de kranten en de media de meeste aandacht besteden.” Ik denk dat de bedoeling van de auteur hiervan was om dit fenomeen toch even kort aan te kaarten omdat het wel belangrijk is. Ik ben persoonlijk heel tevreden dat het zo in het boek aan bod kwam omdat je dat niet verwacht in een thriller boek. Ze vermeld ook iets wat geweten is door iedereen “mensen staren niet graag naar een invalide. Ze voelen zich opgelaten. Het enige wat ze voelen is medelijden.” Hoe erg dit ook klinkt, ik ben tevreden dat het vermeld word in het boek door “een karakter met een beperking”. Als iemand met een beperking is dit zo waar, maar mensen praten er niet over. Ze willen je hun ‘medeleven’ tonen maar in de plaats daarvan gaan ze je meestal uit de weg om niet geconfronteerd te moeten worden met je beperking.

Of het boek net zo een brandende spanning gaf als de titel? Ja! Het boek wisselt van perspectief wat het verwarrend maakt maar ook weer leuk om te lezen. Je moet echt nadenken. Je word niet gewoon met de eetlepel, stukje per stukje informatie gegeven zodat het tegen het einde wel duidelijk word. De plot twist kwam vrij laat maar dat was geen probleem want doorheen het boek waren er genoeg dingen om je met bezig te houden. Ik raad dit boek vol brandende spanning zeker aan!

Bibliografie:
• Internetbron: boekenbeschrijvingen.nl, (z.j.). Boeken van C.J. Tudor
Geraadpleegd op 28 september 2023, via
https://www.boekbeschrijvingen.nl/tudor-cj/tudor.html
• Internetbron: awbruna.nl, (z.j.). C.J. Tudor
Geraadpleegd op 28 september 2023, via
https://www.awbruna.nl/auteur/c-j-tudor/