Saai wordt het boek geen moment

de vaart zit er goed in. ,Code zwart is te bestempelen als een boek uit het genre faction. Ann van Loock heeft in dit boek Marc Slusznys levensverhaal weergegeven en lardeerde de feiten met fictie. Code zwart is het debuut van dit duo, onlangs verscheen een tweede verhaal: De witte salamander.

Philippe Right is een jonge, uitbundige sportivo. Hij blinkt uit in tennis, maar is niet bereid zijn onstuimige leven op te geven voor een ranglijstplaats. Toch wordt hij opgemerkt door de Israëlische tennisfederatie. Zij bieden hem een opleiding op het Wingate Instituut. Philippe grijpt deze kans met beide handen, het alternatief om in de voetsporen van zijn vader te treden als zakenman spreekt hem veel minder aan. Zijn mentor Agad laat hem echter na het afronden van zijn opleiding niet met rust. Philippe, altijd in voor wat avontuur, gaat in opdracht van Agad naar Frankrijk om een onderzoek uit te voeren naar een voormalig kampcommandant. Tijdens een confrontatie met deze racist, slaan bij Philippe de stoppen door. Agad legt met foto’s de misdaad vast die Philippe begaat. Een ideaal chantagemiddel om Philippe vervolgens in te kunnen zetten voor elke gewenste klus.

Ik ben erg gecharmeerd van het genre faction. Waar eindigt de werkelijkheid en begint de fantasie? Tijdens het lezen van dit soort boeken houdt deze vraag me constant bezig. Meestal duik ik na het beëindigen van het boek dan ook het internet op, om te proberen te achterhalen wat historie is en wat niet. Bij Code zwart was het zoeken naar de ‘echte’ werkelijkheid niet gemakkelijk en eigenlijk maakt dat het boek alleen maar leuker. Wanneer Ann van Loock veel van het verhaal verzonnen heeft, is ze een knappe schrijfster. Wanneer Marc Sluszny veel van het verhaal daadwerkelijk heeft meegemaakt, leeft hij een ongelofelijk intrigerend en zeker geen alledaags leven.
De karakters worden in het boek goed uitgewerkt, de menselijke kant wordt goed belicht. Philippe is een avonturier, maar ook een metroman. Hij is een rokkenjager, maar houdt eigenlijk alleen van Natasja. Hij voert de meest gewelddadige klussen uit, maar is ook een supernaïeve jongeman. Zoals vaak het geval is in op waarheid gebaseerde boeken bestaan de beschreven plaatsen echt, waardoor het verhaal meer leeft, zeker wanneer je zelf enkele van deze plekken hebt bezocht. De lijn in het verhaal is chronologisch, met enkele flashbacks. In mijn optiek had de schrijfster extra spanning toe kunnen voegen, door meer met de tijd te spelen. Maar saai wordt het boek geen moment, de vaart zit er goed in. En dan waar het allemaal om draait: de acties. Het is maar moeilijk te bevatten dat mensen in staat zijn opdrachten uit te voeren met zulke verregaande gevolgen. Maar goed, je hoeft de krant maar open te slaan om te beseffen dat dit soort gewelddadige klussen daadwerkelijk worden gepleegd. Wat er in het boek Code zwart is gebeurd en wat in de werkelijkheid zal mij echter altijd een raadsel blijven.