Als thrillerfan ben je natuurlijk gedeformeerd waar het om moord en doodslag gaat

maar van de plot had Rendell echt meer kunnen maken.,Ruth Rendell wordt wel ´s werelds bekendste misdaadschrijfster genoemd. Ze kan dan ook met trots terugkijken op een uitgebreide bibliografie. Ze schreef de inspecteur Wexford serie, de Barbara Vine boeken (waarvan Het Labyrinth er één is) en dan nog een aanzienlijk aantal op zichzelf staande thrillers. Al sinds 1964 hanteert ze de pen en al vaak heb ik genoten van haar boeken.

Kerstin ´Sjestin´ Kvist verruilde vijfendertig jaar geleden Zweden voor Engeland om voor John Cosway, een als schizofreen bestempelde man, te gaan zorgen. De reden van haar aanstelling is haar bij aankomst echter niet duidelijk. Naast het vergezellen van John op zijn dagelijkse wandelingen, heeft ze niets om handen. John leidt namelijk een apathisch leven, vanwege de zware medicatie die hem wordt toegediend. Kerstin twijfelt vanaf haar eerste dag in het kolossale Engelse landhuis aan de diagnose schizofrenie, maar kan dat niet met mevrouw Cosway bespreken. De vrouw des huizes is overtuigd van de krankzinnigheid van haar zoon en zij weigert dan ook de medicatie te veranderen. De sfeer in het huis is om te snijden. Van schizofrenie is duidelijk geen sprake, maar van krankzinnigheid zeker wel.

Je waant je in een klein, bekrompen Engels dorp in de jaren zestig wanneer je aan het lezen bent in Het Labyrinth van Ruth Rendell. De beeldende beschrijving van omgeving, mensen, relaties en tijdsgeest is geweldig. Het huis waar het verhaal zich afspeelt wordt zo mooi en detaillistisch belicht, dat het huis bijna de vorm aanneemt van een karakter. En dan het labyrinth, welke boekenverslinder droomt er niet van om zo’n bibliotheek in zijn huis te hebben? Een goede thriller moet echter meer bevatten dan prachtige sfeerbepalingen. Een stokpaardje van Rendell is het schrijven over verstoorde relaties. In dit boek gaat niemand normaal met een ander om. Aan de verstoorde relaties liggen overspel, jaloezie, haat, geld, afgunst, afhankelijkheid en krankzinnigheid ten grondslag. In eerste instantie vond ik de relationele omgang tussen de hoofdpersonen zo beklemmend en mysterieus dat het spanningsverhogend werkte. Maar wat mij betreft schiet Rendell later een beetje door en moet ze het in toekomstige boeken niet nog ‘gekker’ maken.

Het verhaal wordt verteld in het verleden, maar met zeer veel verwijzingen naar de gruwel die de lezer nog staat te wachten. De eerlijkheid gebied me dan ook te zeggen dat de climax me behoorlijk tegenviel. Als thrillerfan ben je natuurlijk gedeformeerd waar het om moord en doodslag gaat, maar van de plot had Rendell echt meer kunnen maken. Ik waardeer Het Labyrinth met drie sterren, want hoe de verhaallijn ook is, Ruth Rendell is en blijft een beeldend kunstenaar.