(Te) lange monoloog

Een boeiende monoloog die je continue laat twijfelen of de jonge vrouw Am die opgesloten zit in een psychiatrische instelling daar thuis hoort of misschien haar moeder.
Tijdens een groepssessie gaan haar gedachtes terug in de tijd, terug naar haar jeugd, waar de moeder van Am erg zorgzaam en controlerend was en als beklemmend werd ervaren, zij zorgde ervoor dat ze geen vrijheid had en dat ze in haar ontwikkeling beperkt was. Ze reflecteert op haar verleden.

Tussendoor gebeuren er allerlei dingen met de overige “gestoorden” zoals Am ze noemt en dan laat ze haar verhaal even los.

Maar in hoeverre is Am betrouwbaar in alles wat ze vertelt (denkt). Dat blijft de vraag. Het is een bijzonder verhaal waar je nog even mee in je hoofd blijft zitten omdat het een hele andere kant toont van een psychiatrische instelling

Een lange monoloog die me soms verveelde. Als het een toneelstuk was geweest dan was ik in de pauze opgestapt denk ik.