De laatste tijgerkat

Deze roman vertelt het relaas van een oude aristocratische Siciliaanse familie eind 19e eeuw.
“De Tijgerkat”, of het hoofd van de familie, verwijst in dit boek concreet naar Don Fabrizio, prins van Salina. We volgen hem in zijn dagelijkse kabbelende leven met op de achtergrond de woelige context van de Italiaanse revolutie. Er zijn geen grote gebeurtenissen in dit boek, maar door de bijzonder poëtische schrijfstijl word je wel meegenomen, indien je daarvan houdt. De politieke context, die zeker niet overheersend is, was ook nieuw voor mij, en vond ik wel interessant.

Hoewel het boek dateert van de tweede helft van de 20e eeuw, komt de stijl wel ouder over, waardoor het minder vlot leest, maar de humor die erin verweven zit maakt veel goed. G. Tomasi di Lampedusa maakt gebruik van een alwetende verteller, waardoor je sporadisch bijkomstige info krijgt aangaande de toekomst van bepaalde personages of gebeurtenissen, wat verrassend is, maar soms anachronistisch overkomt en minder lijkt te passen.

Het hoofdpersonage, Tijgerkat Don Fabrizio, is heel fijn en sympathiek neergezet, met regelmatige vergelijkingen met zijn dierlijke naamgenoot. De andere mannelijke personages zijn ook levendig uitgewerkt, maar bij de vrouwelijke personages mis ik wat diepgang, zelfs de hond Bendico krijgt meer karakter en persoonlijkheid toebedeeld. Enkel op het einde krijgen deze wat aandacht, maar naar mijn gevoel niet van harte.

De zo geroemde sterfscene uit dit boek is inderdaad heel sereen en ook hier zeer poëtisch.
Blij dus dat ik dit boek gelezen heb, want ik hou wel van literaire zwieren en krullen.
Voor mij 3,5 sterren, naar boven afgerond uit sympathie voor Don Fabrizio.