“One doesn’t come to Italy for niceness, one comes for life”

Deze roman start tijdens de tweede wereldoorlog, in Italië, waarbij we een aantal personages leren kennen die we daarna enkele decennia blijven volgen. Vooral Ulysses, het hoofdpersonage, maakt een sympathieke start en weet dit ook vast te houden. Maar ook de andere personages sluit je stuk voor stuk in je hart. Dat maakt dit boek voor mij eerder “feelgood” dan “literair”, een mooi verhaal dat voelt als een warm dekentje.

We bevinden ons afwisselend in Italië en Engeland, waarbij de beschrijvingen van het landschap je wel kunnen meenemen. De (voornamelijk) Engelse personages zijn ook heel uitgesproken, met de kenmerkende Britse humor, waardoor het lezen zeer vlot gaat.
Enkel met de papegaai Claude had ik soms wat moeite, was er soms wat over. Zijn acties zijn helemaal niet geloofwaardig.

Verder ook een feministisch boek, met sterke vrouwelijke personages, aandacht voor lgbtq, en natuurlijk veel liefde voor het mooie Italië (Firenze).