Had een ander verhaal verwacht

Dit boek heb ik vorig jaar in de allereerste lockdown gekocht via Amazon, maar stond nog steeds ongelezen in mijn kast. De flaptekst sprak mij enorm aan, ik had nog nooit een boek gelezen over het eindigen van een vriendschap en was hier erg benieuwd naar. Want iedereen heeft dat weleens meegemaakt. Helaas viel het boek mij enorm tegen. Ik heb er wel van kunnen genieten, maar het had prima 100 tot 150 pagina's korter gekund.

In dit boek volgen we Cleo in twee tijdlijnen, in het 'nu' en in het 'toen'. Ik vind wisselende tijdlijnen altijd erg fijn, omdat ik dan een veel beter beeld krijg van de situatie en de ontwikkeling van de personages. En dat was ook zeker het geval bij dit boek. De tijdsprongen werkten fijn en mede hierdoor was Cleo goed neergezet als personage. Cleo zal zo'n vijftien, zestien jaar zijn, woonachtig in New York met haar ouders. Ze is al sinds ze ongeveer elf jaar is, beste vrienden met Layla. Ze zijn onafscheidelijk. Maar wanneer Layla en zij op een feest Sloane ontmoeten, gaat hun eigen vriendschap bergafwaarts. In de tijdlijn van 'toen' lees je dan ook hoe de vriendschap steeds verder achteruit gaat. Cleo en Layla zijn echte pubers en maken elkaar op het gegeven moment het leven zuur.

En dat was iets wat op een gegeven moment op mijn zenuwen werkte. Het verhaal blijft een beetje hangen bij de pesterijen voor mijn gevoel. Natuurlijk ontwikkelt Cleo zich ook, ze krijgt steeds meer zelfvertrouwen naarmate het verhaal vordert, ontwikkelt nieuwe vriendschappen en leert zichzelf en haar familie goed kennen. Maar ik kon mij gewoon niet zo goed inleven in de situaties en de gevoelens van Cleo.

Het is natuurlijk wel een belangrijk onderwerp om over te lezen voor tienermeiden. Er zullen genoeg meiden zich herkennen in het verliezen van je beste vriendin. Omdat je uit elkaar groeit, omdat je andere vriendinnen krijgt of gewoon omdat het niet meer gaat. Ik vind ook zeker dat Ashley een mooi verhaal heeft neergezet, met een onderwerp waar veel meer over geschreven zou moeten worden. Ik was alleen na ongeveer 200 bladzijdes er wel weer klaar mee. Maar de mooie en positieve ontwikkeling van Cleo duurde nog wel zo'n 200 bladzijdes...

Ashley heeft overigens wel een ontzettend fijne schrijfstijl. Ik vloog zo door de hoofdstukken heen, omdat ze niet al te lang zijn. Het is een Young Adult, dus de zinnen zijn ook niet ontzettend lang en er zitten niet al te moeilijke woorden in. Mijn Engels is prima, maar het is toch altijd prettig om een boek in makkelijk Engels te lezen.

Ik heb wel kunnen genieten van het verhaal, omdat het toch wel een mooi onderwerp is om over te lezen. Maar ik maakte gewoon geen connectie met Cleo en hierdoor sprak het verhaal mij al wel een stuk minder aan. Maar goed, soms heb je dat. Niet elk boek past bij je.