Mooie schrijfstijl

Het verhaal wordt verteld door drie generaties vrouwen. Grootmoeder (Fatna) – dochter – en kleindochter (Shams). Het verhaal van Fatna wordt verteld in enkele hoofdstukken van 1955-1956 tot een paar jaar terug in haar geboortedorp in 1953.

Voor alle drie de vrouwen is een aparte schrijfstijl en lettertype. De hoofdstukken van Fatna zijn het vertellende deel van het boek. De hoofdstukken van haar dochter wordt verteld in de vorm van brieven die zij aan haar geliefde schrijft en de hoofdstukken van haar kleindochter Shams worden verteld in 3 essays.

Opvallend is dat er nauwelijks namen worden genoemd. Zo weet je niet wie de echtgenoten zijn of waren.
Verder viel mij op dat bij alle drie de vrouwen het verhaal ergens begint, zonder onderlinge verbanden. Wel zijn alle drie de verhalen op een heel mooie manier geschreven, met elk haar eigen stijl. Je ziet ook duidelijk de ontwikkeling van de analfabete Fatna met haar mooie en poëtische gedachten tot aan kleindochter Shams, die zich heel goed in haar nieuwe taal weet te uiten.

Ondanks de heel mooie schrijfstijl pakte het boek mij niet echt. Je leert de personages niet echt goed kennen en daardoor is het lastig om je in hen in te leven.