Geluk en depressie in Nederlands-Indië

Een prachtig beeldend geschreven boek over een weesmeisje dat gaat voor geluk, blind trouwt en verhuist naar Nederlands-Indië.

Het verhaal Tropenbruid speelt zich af in 1907, het gekoloniseerde Indonesië. Weesmeisje Anna is niet gelukkig in het Amsterdam van haar tijd en wil meer, ze besluit haar geluk te zoeken door te trouwen met een handschoen van een hoge functionaris. Eenmaal aangekomen in Indonesie blijkt haar man niet op zoek te zijn naar een vrouw om lief te hebben, maar naar een vrouw waarmee hij zich in de juiste kringen kan begeven en kans maakt op een promotie.

Als lezer leefde ik enorm met Anna mee omdat het pijnlijk duidelijk is dat haar opvoeding haar niet heeft voorbereid op het leven in de cultuur, met alle ongeschreven maniertjes, wetten en regels, waar ze in terecht komt. Het leven in Batavia valt Anna heel zwaar, niets is wat het lijkt.

De eenzaamheid die Anna in haar greep krijgt druipt door het hele verhaal heen. Ik vond de depressie van Anna goed geschreven. Je hebt het enorm met haar te doen. Ze glijdt steeds verder de duisternis in totdat ze helemaal opgeslokt wordt door de duisternis en niks meer wil of kan.

Het boek heeft een sterke verhaallijn, maar deze kwam niet helemaal tot zijn recht. Ik vond persoonlijk dat het boek meer diepgang had mogen krijgen, ik had graag meer willen lezen over het leven van Anna. De poëtische manier van schrijven is prachtig, maar het verhaal ging te snel.

Het einde van Tropenbruid was voor mij een rollercoaster van gevoel en mede daarom verdient dit boek voor mij toch vijf sterren.