Oppervlakkig

Hotel Portofino speelt zich af in de jaren twintig en het wordt aangeprezen als een must voor lezers die houden van Downton Abbey. Het hotel staat in een prachtige omgeving in Italië en wordt gerund door Bella Ainsworth, die dit hotel ook is begonnen op deze locatie. Haar man Cecil en haar zoon Lucian maken deel uit van het gezin. Cecil bemoeit zich totaal niet met het reilen en zeilen van het hotel. Hij is een man van adel die zijn afkomst voor de buitenwereld hoog probeert te houden en Lucian is een jongeman die nog veel trauma’s moet verwerken en zich niet lekker voelt in de schijnwereld waarin hij leeft.
De gasten in het hotel maken deel uit van de ‘upper class’ uit Engeland en wat vermogende andere Europeanen.

De auteur weet de sfeer van de hogere Engelse bovenlaag in de jaren twintig goed neer te zetten. Ook de problemen die zich in het Italië in die tijd openbaarden, zoals de onderdrukking van de vrouwen, het klasseverschil, discriminatie, het opkomende fascisme, spelen door het verhaal heen.

In het begin van het boek leer je verschillende personages kennen en is het even veel informatie dat binnenkomt. In een hotel met eigenaren, personeel en gasten is dit een niet te vermijden iets. Een ieder heeft wel een probleem of dilemma of een wat afwijkend gedrag. Ook de onderlinge verhoudingen gaan met verschillende emoties gepaard. Dit maakt het verhaal op zich interessant, omdat deze gegevens alle kanten op kunnen gaan.

Het is jammer dat de auteur niet dieper is ingegaan op de personen, die toch interessant genoeg waren. Soms leek het erop of de schrijver het te gemakkelijk afdeed. Ook de gebeurtenissen en gewoontes die deze tijd met zich meebrengt, hadden meer diepgang kunnen hebben. Hierdoor had het verhaal, dat op een gegeven moment doorkabbelde, veel interessanter geweest. Met zoveel personen en kwesties had het misschien, bij een intensievere benadering, zelfs wel een trilogie kunnen worden.