Woensdagvoorleestip: een berenboek zonder beren

Prentenboekmakers zijn meer dan eens echtparen, en daarin zijn de auteurs van Alweer een berenboek geen uitzondering. Laura en Philip Bunting werken zowel afzonderlijk van elkaar als samen. Het is voor Laura, de tekstschrijver van het prentenboek, de eerste keer dat ze naar het Nederlands wordt vertaald. Philip Bunting is hier al een stuk bekender, naast zijn illustratiewerk voor Alweer een berenboek schreef en illustreerde hij ook een reeks non-fictiekinderboeken over dieren en de natuur. Het is waarschijnlijk dankzij het succes van deze boeken dat het prentenboek, dat al in 2018 in eigen land verscheen, nu ook is vertaald. En dat is maar goed ook, want Alweer een berenboek laat zowel de voorlezer als het kind schateren van het lachen om het bijzonder grappige verhaal.

Het begint als een gewoon verhaal over beren. Niets aan de hand, zou je denken, maar dan besluit de beer in het verhaal te staken. Hij heeft er genoeg van elke keer te moeten komen opdraven als er weer eens een boek over beren wordt voorgelezen – er zijn er gewoon veel te veel! De beren stoppen ermee, maar de auteurs laten dat niet zomaar over hun kant gaan. Ze laten de beer in een roze tutu op een klein fietsje rijden, of een kikker kussen om die weer te veranderen in een prins. Ook hebben ze er geen enkele moeite mee emotionele chantage in te zetten. De beer besluit om een ander dier te regelen als vervanging, maar werkelijk alles wordt afgeschoten ... eh, afgewezen. Op het einde vinden de beren en de auteurs een compromis, en zullen sommige boeken het tijdelijk even zonder beren moeten doen, want zij houden een winterslaap.

De humor spat van dit verhaal af, waarbij het zelfs zonder inbreng van de voorlezer al interactief wordt met je (voorlees)kind. Door de 'ruzie' tussen de beer en auteurs te visualiseren, wordt het kind het verhaal in gezogen. Er worden grappige opties gegeven waar je ook als voorlezer veel plezier mee kunt hebben, vooral ook met de verwijzing naar andere verhalen zoals Goudlokje en de drie beren en De kikkerprins. De auteurs hebben duidelijk rekening gehouden met de volwassene die voorleest, zonder een moment uit het oog te verliezen wat leuk is voor kinderen. De illustraties van Philip Bunting zijn minimalistisch en goed gevonden. Met een enkel beeld weet hij de grap over te brengen. De samenwerking van het echtpaar Bunting resulteert in een boek uit duizenden, dat je zelfs na honderd keer voorlezen nog aan het lachen kan maken.

Thema's

Dieren, verhalen, autonomie, humor.

Leeftijd

Voor het allerleukste resultaat lees je dit verhaal voor vanaf een jaar of vier. Jonger kan, maar in dat geval zullen de grappen niet allemaal even goed landen. Wel kun je de dieren aanwijzen die voorbij komen en namen oefenen. Er komt een mooie bonte stoet aan dieren voorbij!

Hoe lees je dit voor?

Als voorlezer kun je helemaal losgaan met Alweer een berenboek. Het grote pluspunt is dat de interactie al is aangegeven in de tekst, je hoeft er dankzij de auteurs niet naar op zoek te gaan. Het kan lastig zijn als je het niet gewend bent om lekker gek te doen of verschillende stemmetjes te gebruiken, maar vaak is het een kwestie van proberen. Vooral in geval van dit prentenboek is het echt een meerwaarde. Je (voorlees)kind reageert op jouw enthousiasme en dat is hier echt niet moeilijk, want ook voorlezers zullen het bijzonder grappig vinden. Voor wat oudere kinderen kan dit boek ook het gesprek openen over autonomie en zelf kiezen.

Meer en leuker voorlezen begint bij de mooiste prentenboeken. Elke woensdag tippen Hebban en De Nationale Voorleesdagen een nieuw voorleesboek. Woensdag is voorleesdag!