Wow!!!!

Wow wow wow!!!

Ik was zo in spanning en hoge verwachting na het tweede boek en ben dus meteen aan het derde boek begonnen. Maar mijn verwachtingen zijn helemaal ingelost. Amai wat heb ik met veel plezier het derde deel uitgelezen.

Ik vond vooral heel fijn dat het verhaal verder ging na de wraak van Donna. Ik had een beetje bang dat het derde deel alleen maar over de wraak op Alexander ging gaan, maar we hebben ook Ayla na het incident mogen leren kennen en hoe ze er uiteindelijk weer bovenop kwam.

Het boek begon met of ging verder met de spanning van het tweede deel. Meteen zat je terug in het verhaal. De spanning, het mysterie, de emoties, ... Meteen leefde ik weer met Ayla zoals ik dat in het eerste en het tweede deel heb gedaan al nam het verhaal een hele andere wending.

Ik vind het heel mooi hoe er toch benadrukt wordt dat fouten maken mag. Een hele mooie achterliggende boodschap in het laatste boek. Hoe we weten dat Ayla fouten heeft gemaakt, maar dat die fouten een achterliggende betekenis hadden, iets way voor Ayla heel moeilijk was, maar dat ze haar toch op een mooie wijze kunnen vergeven. Dat maakt het verhaal wel echt heel mooi. Vol emotie en puur.
Je vergeet bijna dat je in jaar 2038 zit.

Ik vond dat erop het einde toch nog meer een verhaallijn mocht zijn rond Ayla en Owen. Ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat we hunkeren naar de samenkomst van Owen en Ayla na alle gebeurtenissen. Er had nog meer mogen zijn dan de ontmoeting aan de Purple Wall. Maar dat is misschien meer mijn mening en mijn romantisch kantje dat speelt.

Ik wil Laura Diana alleen maar proficiat wensen met deze trilogie want het is echt een pareltje. Ik heb ze met heel veel plezier gelezen. Ik vond ze echt heel goed. Vooral qua spanning en plottwist kon het verhaal wel tellen. Ik kijk al uit naar een volgend boek of een volgende trilogie die ik met evenveel plezier kan lezen.