In de val

...
Ik voelde echt de angst, de wrijvingen tussen de verschillende personages, het onvermogen, de twijfel én de spanning die steeds meer toeneemt.

‘In de val’ is duidelijk een uithoudingstest voor de zenuwen en ik kon het dan ook erg moeilijk neerleggen. Iedere keer dat er iemand alleen door het complex dwaalt ben je benieuwd wat er zal gebeuren. Doordat de dader geen eigen perspectief heeft lijk je enkel het resultaat van zijn werk te zien te krijgen. Hierdoor is het boek minder voorspelbaar en blijven vrijwel alle opties lange tijd mogelijk.

Naarmate het wantrouwen stijgt verbrokkelt de luxe en maakt plaats voor wat schijnbaar een weerspiegeling van de hel is. Of eerder … de hel breekt ondergronds los – en de bewoners van het Sanctum zitten overduidelijk in de val. Het verhaal riep een bizar en beklijvend gevoel bij me op én het boek was misschien nog beter geweest indien de grote vraag – Wie is de schuldige – onbeantwoord bleef. Daardoor zou die beklijvende sfeer bewaard zijn en de lezer met een onwezenlijk gevoel achterblijven.