Kus me dan

...
De boeken van Rachel Gibson horen echt thuis in de feelgoed-categorie. Ze zijn luchtig, hebben een snel tempo en bevatten doorgaans een mooie dosering van zowel humor als drama. Alleen was die dosering bij dit boek een beetje uit evenwicht. Het drama sleepte net iets te lang aan bij het einde van het verhaal en dat stoorde me een beetje vermits hierdoor de omslag naar ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hierdoor wel heel abrupt overkwam. Bovendien voelde ik tussen Henry en Vivien ook niet dezelfde chemie als bij eerdere hoofdpersonages. Er waren best wel wat grappige gesprekken en situaties, maar ik miste wat gevatheid in hun conversaties én vooral die echte vonk waar het bij dit soort verhalen toch echt om draait. Vivien’s dagboekfragmenten die voor flashbacks zorgden waren dan weer wel een pluspunt.