Tien vragen aan Marion van Coolwijk

op 11 februari 2026 door Hebban Crew 1 reactie

Deze hele week staat in het teken van de Nederlandse thriller. We interviewden een aantal auteurs binnen dit genre over hun nieuwste boek, de ingrediënten van een perfecte thriller en het boek dat nu op hun nachtkastje ligt. Vandaag aan het woord: Marion van Coolwijk.

Stel jezelf voor aan de hand van drie boekentitels.

Ik ben geboren in 1959 in Amsterdam. Samen met mijn vijf jaar jongere zusje groeiden we op in een liefdevol gezin waar we alle liefde, ruimte en vertrouwen kregen om ons te ontwikkelen. Al heel jong verslond ik spannende boeken, en schreef ik zelf ook verhalen. Leren ging mij makkelijk af en in 1977 behaalde ik mijn vwo-diploma. Ging ik naar de politieacademie of toch naar de pabo? Na Vlijmscherp nadenken, besloot ik dat het Over en uit moest zijn met twijfelen: ik werd leerkracht en specialiseerde mij in dyslexie, leesdidactiek, en leer- en gedragsproblemen. Ed van de Coolwijk zag mij bij vrienden, zette door en in 1982 trouwden wij. We kregen twee zonen. Op aandringen van mijn toenmalige klas stuurde ik een van mijn verhalen naar enkele uitgevers. Het was meteen raak. In 1989 verscheen mijn eerste jeugdboek, waarna er nog ruim 250 volgden. In 2016 debuteerde ik met mijn eerste thriller Rust zacht voor volwassenen.

Wat was de aanleiding voor het schrijven van je meest recente thriller?

Het verhaal zat eind 2023 al in mijn hoofd als een film die ik steeds opnieuw afdraaide in gedachten. Het centrale thema (tevens de clou, dus die houd ik nog even geheim) wilde ik alle aandacht geven. Door mantelzorg en mijn onderwijswerk kwam het schrijven er niet van. Totdat ik voorjaar 2025 opeens een paar weken de tijd had en het verhaal in één keer opschreef. Mijn vingers raasden over het toetsenbord en volgden de film in mijn hoofd.

Als we zouden inbreken op je streamingaccounts, wat zouden we dan over jou ontdekken?

Dat ik van kokkerellen houd en veel receptvideo's kijk. Daarnaast ben ik gek op spelletjes, vooral die met taal. Met de hele familie spelen we bijvoorbeeld Woordle (een soort online Lingo) en Wordfeud. Mijn andere guilty pleasure is Goede Tijden Slechte Tijden, dat ik al vanaf 1990 volg. Vooral ook om de scenario's en verhaallijnen. Ook de app van Wie is de Mol? staat steevast op mijn mobiel. Ik ben echt een spelletjesgek.

Wat is je favoriete thriller?

Ik houd van thrillers waarbij ik moeite moet doen, waarvan iets leer en waarbij ik verrast word. Om die redenen vond ik de Da Vinci Code van Dan Brown origineel en boeiend: een combinatie van puzzelen, plottwists en geschiedenis. Ook De verborgen geschiedenis van Donna Tartt intrigeerde mij vroeger, omdat zij het concept thriller omgooide door op de eerste pagina van het boek te vertellen wie wie vermoordde. Ondanks dat blijf je geboeid lezen, omdat je het waarom wilt weten.

Elevator pitch: vertel in het kort waar je nieuwste thriller over gaat.

Vlijmscherp gaat over het gezin Stern dat meegesleurd wordt in een nachtmerrie wanneer de beste vriend van vader Stern wordt vermoord. Niemand begrijpt waarom. Elke vorm van logica ontbreekt. Als er DNA wordt gevonden en het net zich om de dader sluit, rukt een onverwachte bekentenis het gezin uit elkaar. Zeventien jaar later wil vader Stern zijn dochter Billie waarschuwen, maar hij overlijdt voordat hij iets uit kan leggen. Met gevaar voor eigen leven ontdekt Billie de allesverwoestende waarheid.

Je moet kiezen: een novelle van 88 pagina's of een stevige roman van 700+ pagina's.

Zeg nooit nooit, maar ik zie mezelf geen boek van 700+ pagina`s schrijven. Ten eerste heb ik te veel ideeën om mij zo lang met één verhaal bezig te houden. Daar ben ik te ongeduldig voor. En ten tweede ga ik als lees- en dyslexiespecialist heel bewust met taal om. Zowel in mijn thrillers als in mijn kinder- en jeugdboeken probeer ik met weinig woorden zoveel mogelijk beeld te scheppen in het hoofd van de lezer. Ik heb ooit een succesvolle 10+jeugdserie geschreven ('Ik ben niet bom') voor zwakke lezers, waarbij verbeelding een grotere rol speelt dan het aantal woorden. Het werkte. Pubers gingen weer lezen. Het voelde voor hen alsof ze een epos hadden gelezen, terwijl het aantal woorden minimaal was.

Zelf ben ik trouwens een snelle lezer en erg visueel ingesteld. Ik heb aan één woord genoeg om de context erbij te bedenken en wil recht op het doel (de plot) af. Oeverloos gemijmer of ellenlange beschrijvingen over hoe een kamer eruitziet, zijn aan mij niet besteed. Al zou ik het willen … 700 pagina's red ik niet. Daar ben ik te ongeduldig voor. Ik lees om de inhoud, niet om het lezen zelf. En ja, natuurlijk is er verschil tussen het schrijven van kinder- en jeugdboeken en boeken voor volwassenen. In mijn thrillers creëer ik meer zijpaden en voeg ik uiteraard meer beschrijvingen toe. Maar die voegen iets toe, zodat je ze niet over kunt overslaan. Toch is mijn schrijfstijl in essentie bij alle doelgroepen consequent. Mijn boeken lezen als een film, wordt vaak gezegd. En dat vind ik een groot compliment.

Als je vier mensen (dood of levend) zou mogen uitnodigen voor een diner, wie zouden dat dan zijn en waarom?

Als eerste zou ik Cochise uitnodigen, de Chiricahua Apache-leider uit de 19e eeuw. Ik was als kind groot fan van Karl May (Hij baseerde Winnetou op Cochise) en verdiepte mij daardoor al heel jong in de echte geschiedenis van de Native Americans. Hun levenswijze is sterk verbonden met de natuur en gericht op balans en harmonie. Daar kunnen we nog heel wat van leren.

Als tweede zou ik Annie M.G. Schmidt aan tafel willen hebben. Samen met Roald Dahl mijn grote voorbeeld als het gaat om creatief, out of the box schrijven. Annies schrijfstijl was zo eigen en wars van alle regels en verwachtingen. Roald Dahl heb ik meerdere keren persoonlijk gesproken. Annie nooit, dus het lijkt me geweldig om met haar over de boekenwereld van nu te spreken.

Mijn derde tafelgast is Rosa Parks, een Amerikaanse burgerrechtenactiviste. Zij weigerde in 1955 haar stoel in een bus op te geven, toen de chauffeur eiste dat zij en drie andere zwarte passagiers hun stoelen aan witte passagiers zouden geven. Het kreeg internationale aandacht en leidde uiteindelijk, na de bus boycot-oproep van Martin Luther King, tot het onwettig verklaren van de scheiding tussen zwart en wit. Rosa heeft haar hele leven gewijd aan het bestrijden van racisme en discriminatie. Helaas is ook dit thema actueler dan ooit.

De vierde, en voor mij de belangrijkste persoon, die ik uit zou nodigen is mijn zus Averil, die veel te jong aan kanker is overleden. Zij was mijn inspirerende, vrolijke, moedige, creatieve zus, vriendin en vormgeefster van veel van mijn boeken. God, wat mis ik haar. Nog één keer met haar aan tafel praten over wat ons bezighoudt, zou geweldig zijn.

Waarmee onderscheidt de Nederlandstalige thriller zich van vertaalde thrillers?

Het Nederlandse thrillergenre kwam begin deze eeuw op met de boeken van sterke vrouwen die schreven over andere sterke vrouwen. Psychologische thrillers waarin vrouwelijke lezers zich herkenden. Het werd een enorm succes, maar recensenten bestempelden het als 'vrouwenlectuur'. Echte thrillers kwamen uit Scandinavië en Amerika. Die beeldvorming veranderde gelukkig toen er mannelijke thrillerschrijvers bij kwamen. Wij mogen best wat trotser zijn op het diverse Nederlandse thrillergenre zoals het er nu is. Ik persoonlijk vind het niveau van vertaalde en Nederlandstalige thrillers niet verschillen. Natuurlijk is er verschil in onderwerpen, schrijfstijl, settings en hardheid. Maar het Nederlandstalige thrillergenre doet echt niet onder voor vertaalde thrillers.

Wat zijn volgens jou de ingrediënten van de perfecte thriller?

Voor mij geldt dat het verhaal meerdere lagen moet hebben die je laten nadenken en puzzelen. De plot (of plottwisten) mag je niet aan zien komen, maar zijn wel door middel van kruimels subtiel aangekondigd. Je moet als lezer mee kunnen puzzelen. Ik vind het een zwaktebod als er opeens een tuinman opduikt aan het eind van het boek die het gedaan heeft. Die tuinman moet al veel eerder in het verhaal een functie vervullen, zonder dat je hem verdenkt. En dat is best moeilijk voor een auteur, want thrillerlezers zijn geoefende speurders. Daarom vind ik het geweldig als lezers aangeven dat ze het in mijn thrillers tot het einde niet doorhebben en verbaast het boek dichtslaan.

Welk boek ligt er nu op je nachtkastje?

Ik lees snel en heb net de thriller van Linda Jansma uit: Vertel het niemand. Nu ga ik beginnen aan De nomade van Anya Niewierra. Haar andere titels heb ik al gelezen, deze ontbrak nog op mijn lijstje.