Op oudere leeftijd denkt Alfred Vermassen meer en meer aan vroeger, aan zijn kindertijd en jeugd in Duitsland. De dolle avonturen die hij heeft meegemaakt. Soms mooie, soms minder mooie belevenissen. De gebeurtenissen staan in zijn geheugen gegrift en andere zijn weggedoken in de krochten van zijn herinnering. En hoe meer hij er aan denkt, hoe meer er stilaan bovenkomt. De afstand tussen vroeger en nu wordt daarmee kleiner en kleiner. En opnieuw beleeft hij dan zijn jeugd. Nu bekeken met de ogen van een oudere man. Een geluk dat zijn herinnering selectief is en de minder aangename gebeurtenissen stilaan vervagen. Ze vervagen wel maar worden niet vergeten. De wondermooie tijd in Duitsland.
