Heftig

Het is een persoonlijk verhaal, soms wat afstandelijk beschreven, maar daarvoor heeft de schrijver ook bewust gekozen. Wat ik knap vindt, is dat de schrijver het vermogen heeft om met mededogen te schrijven zonder afbreuk te doen aan de verschrikkingen waar hij zelf en ook zijn kinderen doorheen zijn gegaan. Hij benoemt expliciet dat het zijn verhaal is en niet dat van zijn ex-vrouw en herhaalt op het eind: natuurlijk is ze een mooi mens. Dat laat me niet onberoerd. En ook in deze geschiedenis komt het falen van de jeugdhulpverlening om de hoek kijken. Alsof we niets leren in dit land. Dat doet plaatsvervangend pijn.