Onder mijn huid gekropen

Als er een boek is, dat onder mijn huid is gekropen, dan is het dit boek. Gemma gaat met haar zoon Pietro terug naar Sarajevo. Pietro is daar geboren. Zij heeft er haar grote liefde Diego gevonden tijdens de winterspelen van 1984. Die liefde wordt uitgebreid beschreven. Breekpunt wordt haar wens om moeder te worden. Ze wonen in Rome, maar gaan terug naar Sarajevo om een draagmoeder te vinden, maar waar op dat moment de oorlog uitbreekt.
Die oorlog beschrijft Mazzantini alsof je er middenin zit. Beschreven vanuit de bevolking, de gewone mensen, die maar moeten zien te overleven. Je voelt de wanhoop, ruikt de stank, voelt het gebrek aan eten.
Er wordt een draamoeder gevonden. Pietro komt ter wereld en Gemma neemt hem mee naar huis, naar Rome. Diego blijft achter. En pas veel later, wanneer ze terugkeert, ontdekt Gemma wat er is gebeurd en hoe Diego is gestorven.

Een adembenemend boek, dat in mijn top 3 staat van beste boeken ooit.