Geraakt

Vijf minuten voor hij een zelfgekozen einde aan zijn leven zal maken, biecht de man van Marthe een geheim op. Er is geen tijd meer voor uitleg of verwerking. Ze moet het er maar mee doen. De man die ze haar halve leven dacht te kennen, wordt plots een vreemde voor haar. Tijdens de rouwperiode die volgt, heeft ze nog één kind thuis wonen: zoon Robin, die sinds zijn vijftiende kampt met een heroïneverslaving. In het jaar dat volgt op de dood van haar man, leert Marthe haar nakomer beter kennen.

"Ik weet het.
Ik weet dat hij hervallen is.
[…]
Ik weet dat het fout is te laten gebeuren wat gaat gebeuren.
Ik weet het.
Toch laat ik het gebeuren.

Hij prijst haar omdat ze kan luisteren zonder te oordelen. Zelf ziet ze dit eerder als haar zwakte: ze heeft er gewoon de kracht niet meer voor om tegen haar zoon in te gaan. Maar net daardoor gaat ze met hem in gesprek, komt ze te weten waarom hij op zijn veertiende gevonden werd met een naald in zijn arm. Blijft ze tegen beter weten in hopen dat hij ergens de zin om te leven terug zal vinden.

Toch is dit niet alleen een verhaal over verslaving. Het is een verhaal over (aan)raken in letterlijke en figuurlijke zin. Een verhaal over loslaten ook, over rouw, verraad, familie en over willen / mogen / kunnen leven en hoe dat leven je soms keihard in het gezicht slaat.

Geen lichtzinnig boek dus en op die manier is het ook niet geschreven. Ik kreeg heel sterk het gevoel dat over elke zin nagedacht is, dat er geen woord te veel staat en toch alles gezegd wordt. Ook in de witruimte, de ademende bladspiegel en de sobere illustraties van de mistige bomen.

De eerste zin blies me al omver: in een zin van een halve pagina balt Van der Stighelen alles wat je als lezer moet weten. En toch krijg je niet het gevoel dat je ze drie keer moet lezen. Je wordt er gewoon in meegezogen en op die manier meteen het verhaal in getrokken. Die meanderende schrijfstijl zorgt voor een zekere rust om het boek niet als een baksteen om je maag te laten landen. En toch hield ik mijn adem in. Dat merkte ik pas toen ik het boek met bonzend hart dichtsloeg.