Als een sprookje met magische momenten en qua taal iets te mooi.

Walter Lavender is 12 jaar en een beetje bijzonder. Hij praat niet, is wat introvert en vindt veel dingen spannend of zelfs eng. Doordat hij niet praat, vinden ze hem stom. Maar hij is verre van dat. Hij ziet meer dan de anderen.
In de bakkerij van zijn moeder ziet hij soms dansende taartjes. Echt mooi. En bij de vuilnisman of postbezorger, ziet hij naast deze mensen ook veel verhalen. Hij schrijft alles op in zijn schrift. Als het minder druk wordt in de winkel van zijn moeder, breekt er een moeilijke tijd aan. Ook raakt er een belangrijk item zoek. Walter, een genie in zoeken, gaat op pad om het te vinden en hoopt zo de winkel te kunnen redden. Het verdwenen item doet hem ook denken aan een verdwenen persoon: zijn vader die piloot was.

De mooie gedachten van Walter en sprookjesachtige momenten zijn mooie elementen

De cover is bijzonder. een kindergezicht kijkt je indringend aan. De blauwe ogen lijken dwars door je heen te kijken. Wat gaat er allemaal in dat hoofdje om?
Het boek brengt je direct in de wereld van de 12-jarige Walter. In de vertelperspectief van de ik-vorm, lezen we wat hem bezig houdt. Het is een bijzonder kind. Na een verhaal op school vraagt hij zich af of de stilte zich in zijn brei heeft teruggetrokken. Om een nieuw zintuig aan te maken. Een combi tussen werkelijkheid en verbeelding.
Wat opvalt is het taalgebruik. Zou het verhaal in de 3e persoon zijn, dan zou het prima passen. Met deze 12-jarige "ik" is het soms lastig voor te stellen dat zijn vocabulaire zo ver reikt. Het is een rijke, lyrische schrijfstijl. Maar past dit bij een 12-jarig kind? Al lezend bleef mij dit bezig houden.

De auteur Chen Keller won meerdere verhalenwedstrijden. Haar schrijftalent is onmiskenbaar. Als in een sprookje voert ze je als lezer mee, naar hoofdpersoon Walter. Walter kan veel zoekgeraakte zaken terugvinden. Vraag is: kan zijn talent hem helpen om zijn lang verloren schat terug te vinden? Dat blijft nog even een verrassing. De jonge Walter is in begin een bijzonder kind, maar maakt een grote groei door en dat is mooi om te zien. Tijdens zijn grote zoektocht ontdekt hij dat echte vriendschap bestaat. Daarnaast en mede daardoor stijgt zijn zelfvertrouwen. Door de mooie ontmoetingen die hij heeft, gaan er bij hem "enkele luikjes open". Het verrijkt hem.

Conclusie

Sophie Chen Keller heeft een mooie roman geschreven, met de jonge Walter in de hoofdrol. Met zijn handicap leeft hij in een klein wereldje, waar snel verandering in komt. De zinnen zijn soms theatraal te nomen. Vraag blijft of een 12-jarige dit echt zelf zou denken. In de 3e persoon zou ik het beter kunnen plaatsen. Het boek is 1 grote zoektocht, met verschillende avonturen onderweg. Het heeft voor mij een "eindeloze zoektocht" als thema gekregen. Het verhaal ging maar door. Er kwam geen einde aan en had Walter iets gevonden en je dacht, ja!. Dan maakte het boek een twist en leek het even allemaal opnieuw te beginnen.

Waardering:3 sterren.

Persoonlijk had ik een soort haat-liefde-verhouding met dit boek. Het werd mooier en mooier, maar duurde maar en duurde maar. Er kwam bijna geen einde meer aan. Ik heb het ook even weggelegd.

Het was sprookjesachtig en ook iets te mooi om waar te zijn.