Over Joost en de harde werkelijkheid: een sprookje dat kapot valt.

¶ De liefde van mijn leven, dat was Joost. Hij kwam als een frisse bries, na een broeierige zomerdag en verdween uiteindelijk weer uit mijn leven, als donderslag bij heldere hemel. In de periode daartussen hebben we samen hele mooie, leuke intensieve , geweldige ontroerende en verdrietige momenten meegemaakt. ¶

Het verhaal

Nu
September 1977: Joost is weg, voorgoed. En ze mag niet meer naar huis komen. Waar moeten ze nu gaan wonen, zij en Julia? En wat is er gebeurd?

Toen
Mei 1972: Bij een avondje stappen met haar vriendin Neeltje loopt ze Joost tegen het lijf. Haar laatste relatie is net uit gegaan en ze wil het rustig aan doen. Maar Joost blijft haar bezighouden en ze worden verliefd. Tot dat ene moment in 1977. Dat moment veranderde alles.

¶......klonk het dit keer nog duidelijker uit zijn mond. En het leek wel of een koude wind onze hele slaapkamer in een ijslandschap veranderde.¶

De elementen

De cover doet wat koud aan. De titel vind ik minder mooi klinken. De cover en titel moeten het verhaal weerspiegelen. Ik vraag mij af, of dit hier ook zo is. In ieder geval krijgt de hoofdpersoon een flinke koude douche, tijdens haar huwelijk. De vertelperspectief is 3e persoon. In een makkelijke leesstijl lezen we een verhaal over "ik". Deze heeft in het begin geen naam. Ze vertelt haar relaas over Joost. Hoe haar tijd met Joost begon en ook weer eindigde. Er is niet veel diepgang aanwezig. Personages en omgeving worden minimaal uitgediept. De focus blijft gericht op Joost en de "ik". De dialogen geven de diepgang aan dit verhaal. De terugblik aan hoe ze Joost heeft ontmoet zorgen voor meer duidelijkheid. Thema's als liefde, pijn en verdriet passeren de revue. De schrijfstijl is heel prettig.

Naarmate het verhaal vordert, zijn sommige zaken niet altijd geloofwaardig of komen zo over. Joost vertelt wat er op zijn hart ligt. Zijn vrouw reageert nogal mat en gelaten. Iemand anders zou misschien gelijk superboos geworden zijn. Of anders. De innerlijke strijd van de echtgenote van Joost, die Wies blijkt te heten, wordt goed verwoord. Ze kan niet alles moet iedereen delen en is daardoor best eenzaam. Het is jammer dat ze dat niet doet, het delen of bespreken. Je gaat bijna als lezer tegen haar aan praten, om haar te troosten. Of om te zeggen "kom op, denk ook aan jezelf!". Daarnaast heeft Wies veel twijfels over de beslissingen die genomen moeten worden. Want ze wil niemand pijn doen. Als lezer blijf je met vragen zitten: Maar Joost dan? Denk je als lezer? Mag die dat dan wel? En waarom is Joost steeds terug?

Conclusie

Het boek van Marie-Louise Klomp is een bijzonder verhaal. Als lezer moet je er wel even in komen. Het is in een soort dagboek-stijl geschreven. Er is niet veel diepgang, waardoor je niet direct veel binding krijgt met de hoofdpersoon "ik" die in het begin geen naam heeft. Dat gaat beter als het verhaal eenmaal op dreef is. De focus ligt op de relatie tussen Joost en Wies. Wat er daarbuiten gebeurt is secundair. Naarmate het verhaal vordert, krijgt het meer kracht. De emoties en gevoelens van de personages worden goed beschreven. Het is een mooi waargebeurd verhaal.

Waardering 3 dikke Birdy-Sterren.

Hartelijke groeten,
Annette Overvoorde, Birdy's Boeken
https://birdysboeken.blogspot.com/2018/11/marie-louise-klomp-omdat-de-natuur.html