Mooi en ontroerend liefdesverhaal

Het verhaal

Toen: 5 jaar terug
Yara, 19 jaar, woont met haar ouders op een eiland. Haar vader traint rekruten, voor de landmacht. Er is een regel voor rekruten: geen relatie tijdens de opleiding. Dean is een rekruut, die tijdelijk bij Yara in huis komt wonen. Zijn felgroene ogen betoveren Yara direct. Maar de tijd die erop volgt maken zij alleen maar ruzie. Dit verandert want cupido doet flink zijn best. Dan moet Dean op missie, waar Yara al buikpijn van krijgt.

Nu:
Yara, nu 24 jaar, werkt in het ziekenhuis en heeft de zorg voor zoontje Drake. Er wordt een nieuwe patiënt binnengebracht. Hij is flink gehavend en erg terughoudend. Maar als Drake verschijnt, fleurt hij iets op. Is het wel verstandig zo met Drake en de gewonde man, na zijn missie? Is ze wel toe aan een nieuwe liefde?

De elementen

De cover, daar moest ik even aan wennen. Ik kan deze niet duiden. Het is een militair op oefening. De titel past wel bij het verhaal. De personen worden voldoende beschreven, maar hebben niet veel diepgang. De vertelperspectief is de ik-vorm. Dit leest niet altijd prettig, maar voor dit verhaal is dat wel het geval. In een fijne schrijfstijl lezen we over Yara, die centraal staat in dit verhaal. Ze is nog steeds verdrietig, 3 jaar na de missie van Dean. Hij kwam helaas niet meer terug. Ze is somber en verdrietig. Als ze Tim ontmoet, lijkt het erop dat de slapende vlinders ontwaken in haar buik. En dat is toch een rare en bijzondere ervaring. Het is een mooi verhaal over liefde en verdriet. Richting einde betrapte ik mij er op, dat het concept mij een beetje bekend voorkwam. Het had enige voorspelbaarheid. En dat vond ik jammer.

Conclusie

Maxime van der Ploeg heeft hiermee een mooi en ontroerend verhaal neergezet. Vol liefde en warmte voor elkaar. Over de jonge Yara die haar grote liefde moet missen na een ongeval bij een missie. En haar zoontje Drake die een engeltje op zijn schouder blijkt te hebben.

Waardering 3 sterren.
Hartelijke groeten, Annette Overvoorde
Birdy's Boeken, https://birdysboeken.blogspot.com/2018/10/maxime-van-der-ploeg-tranen-van-een.html