Ondergronds licht

Een dichtersleven in Den Haag. Immer opgewekt het verdere leven tegemoet getreden, ondanks de klappen die hij als kind te verduren kreeg, de titel Ooievaarsblues vat het prachtig samen.

Bart Chabot herschreef achttien gedichten en schreef twee nieuwe. 
Lichtvoetig, beladen, intiem, en met frisse, open blik rijgt Chabot de woorden aaneen tot korte indringende verhalen. Het leest als een genoeglijk gesprek in een strandtent, maar donkere wolken werpen schaduwen op de bladspiegels. 

Onontkoombaar loopt het leven door zoals het loopt. 

Het motto wijst naar gevaar, het openingsgedicht toont de afkeuring van de ouders. In andere gedichten klopt de dood aan de deur en wat te doen daarna. Een boom omzwerft de wereld om na een korte terugkomst voorgoed te verdwijnen. In het laatste gedicht,  Black cadillic, lezen we hoe Chabot in zijn kist zijn huis verlaat, in een graf gelegd wordt en hierin berust:

 'ik wist dat ik deze weg had af te leggen en zou blijven volgen
Wat het pad ook brengen of behelzen mocht'

Ooievaarsblues opent moeilijk verteerbare gedachten en gevoelen, in een levendige, liefdevolle taal. Zo naar het leven te kijken, dringt in diepere lagen door.