Lezersrecensie
Recensie – Zwaan en Zang van Florian Jacobs
Zo nu en dan is er niets fijner dan wegdromen in een poëziebundel. Zwaan en Zang van Florian Jacobs trok mijn aandacht al bij de titel alleen: poëtisch, belovend en licht mysterieus. De bundel verscheen in 2016 bij ISVW Uitgevers en is daarmee geen recente uitgave meer. Nieuwsgierig ging ik op zoek naar recensies, maar die bleken schaars: slechts een lezersreactie, op Bol.com, waar het boek werd beloond met vijf sterren. Dat maakte mij alleen maar nieuwsgieriger.
Toch moet ik eerlijk bekennen dat deze bundel mij niet wist vast te houden, en dat gebeurt niet vaak. Na verloop van tijd begonnen de woorden voor mij samen te smelten tot een soort taalkundige nevel, waarin ik de houvast verloor. Dat ligt zeker niet aan een gebrek aan kwaliteit: de teksten zijn duidelijk zorgvuldig geschreven en doordacht. Voor mij persoonlijk was de stijl echter te warrig en te hintend.
Er zijn absoluut momenten waarop de bundel mij wel raakte. Met name de kortere gedichten wisten bij mij iets los te maken; daarin kwam de beeldtaal krachtiger en helderder over. Over het geheel genomen merkte ik echter dat ik regelmatig moest teruglezen om te begrijpen waar een tekst nu precies over ging. Ik ontdekte dat ik zelf meer hou van poëzie met een duidelijkere vorm en richting.
Hoewel ik normaal gesproken erg val voor een zwierige, filosofische schrijfstijl, werkte die hier voor mij juist averechts. Misschien hadden de ideeën met iets minder omfloerste zinnen en iets meer helderheid nog sterker tot hun recht kunnen komen. Uiteraard spreek ik hierbij als lezer, niet als dichter of filosoof, en juist dat zegt waarschijnlijk al veel.
Zou ik Zwaan en Zang aanraden? Mijn antwoord is tweeledig. Voor liefhebbers van filosofische poëzie, die genieten van gelaagdheid, symboliek en ruimte voor interpretatie, kan dit een prachtige bundel zijn. Voor lezers zoals ik, die houden van humor, helderheid en duidelijke taal, vermoed ik dat deze bundel minder goed zal aansluiten.
Zwaan en Zang is daarmee geen boek dat ik zelf opnieuw zou oppakken, maar wel een bundel die zijn publiek verdient, en voor dat publiek waarschijnlijk ook veel te bieden heeft.
Toch moet ik eerlijk bekennen dat deze bundel mij niet wist vast te houden, en dat gebeurt niet vaak. Na verloop van tijd begonnen de woorden voor mij samen te smelten tot een soort taalkundige nevel, waarin ik de houvast verloor. Dat ligt zeker niet aan een gebrek aan kwaliteit: de teksten zijn duidelijk zorgvuldig geschreven en doordacht. Voor mij persoonlijk was de stijl echter te warrig en te hintend.
Er zijn absoluut momenten waarop de bundel mij wel raakte. Met name de kortere gedichten wisten bij mij iets los te maken; daarin kwam de beeldtaal krachtiger en helderder over. Over het geheel genomen merkte ik echter dat ik regelmatig moest teruglezen om te begrijpen waar een tekst nu precies over ging. Ik ontdekte dat ik zelf meer hou van poëzie met een duidelijkere vorm en richting.
Hoewel ik normaal gesproken erg val voor een zwierige, filosofische schrijfstijl, werkte die hier voor mij juist averechts. Misschien hadden de ideeën met iets minder omfloerste zinnen en iets meer helderheid nog sterker tot hun recht kunnen komen. Uiteraard spreek ik hierbij als lezer, niet als dichter of filosoof, en juist dat zegt waarschijnlijk al veel.
Zou ik Zwaan en Zang aanraden? Mijn antwoord is tweeledig. Voor liefhebbers van filosofische poëzie, die genieten van gelaagdheid, symboliek en ruimte voor interpretatie, kan dit een prachtige bundel zijn. Voor lezers zoals ik, die houden van humor, helderheid en duidelijke taal, vermoed ik dat deze bundel minder goed zal aansluiten.
Zwaan en Zang is daarmee geen boek dat ik zelf opnieuw zou oppakken, maar wel een bundel die zijn publiek verdient, en voor dat publiek waarschijnlijk ook veel te bieden heeft.
1
Reageer op deze recensie
