Verwacht geen ingewikkelde puzzelstukjes die op hun plek vallen

Prima boek! Precies wat je van Suzanne Vermeer kan verwachten. Er zijn niet te veel personages, wat aan de ene kant heel fijn is maar daardoor is het einde niet echt verrassend.

Karin komt erachter dat ze geadopteerd is en reist af naar Canada. Haar vader ligt op sterven en ze wil hem (en haar broer Jonas) nog graag ontmoeten. Haar vader blijkt allerlei geheimen te hebben. Daarnaast raken er ook nog allerlei kinderen vermist. Wanneer ook het zoontje van Karin vermist raakt, zit ze er middenin.

De verhaallijn van de adoptie vond ik eigenlijk niet zo heel relevant en die had er van mij uitgezogen. Less is more, ik denk dat het verhaal sterker had gekund. Het einde kwam nu best wel uit de lucht vallen. Voor mij allemaal best random en de opbouw naar het plot had echt beter gekund. Er zaten hele leuke elementen in maar verwacht geen ingewikkelde puzzel die op z’n plek valt.