Brigitte over Sluipweg

Thrillers van auteur Ingrid Oonincx vallen bij een groot publiek in de smaak omdat ze razend spannend en moeilijk weg te leggen zijn. Sluipweg is na Nickname en Botsing, alweer haar derde psychologische thriller.
Als Gwen tijdens de begrafenis van haar jeugdvriend Guus oog in oog komt te staan met Marcel en Patrick, slaat haar hart even over. Ooit vormden ze met zijn zevenen een hechte vriendenclub, The Magnificant Seven. Tot een vreselijk ongeluk de groep plots keihard uiteenrukte. Als er na de begrafenis hele vreemde dingen gebeuren, weet Gwen dat ze het verleden niet zomaar kan laten rusten. Ze doet een gruwelijke ontdekking en moet vechten voor haar leven.
Sluipweg kent een aantal zeer uiteenlopende personages. Een vriendengroep, die qua karakters sterk van elkaar verschillen, maar die zich om diverse redenen toch tot elkaar aangetrokken voelen. De personages en hun onderlinge relaties zijn hierdoor bijzonder interessant en boeiend te noemen. Gwen, een leuke verschijning met een heerlijke persoonlijkheid is als hoofdpersonage uiteraard het beste uitgewerkt. Zij leidt de lezer door het verhaal. De plot is sterk. Er zijn voldoende interessante wendingen toegevoegd aan het verhaal waardoor je als lezer nooit zeker weet of je op het goede spoor zit. De verwikkelingen zitten behoorlijk goed verstopt in de verhaallijn. Eenmaal op het verkeerde spoor word je overrompeld door de uiteindelijk zeer verrassende ontknoping. De schrijfstijl van Ingrid Oonincx is vlot, gemakkelijk en prettig leesbaar. Sluipweg heeft snelheid ondanks dat er tussen heden en verleden tien jaar verschil zit. Het verhaal is in de tegenwoordige tijd geschreven, waardoor je alles heel intens en direct beleefd. De verwijzing naar bepaalde liedjes in het verhaal geven het boek echt iets extra’s. Het verhaal zelf is niet heel erg uniek maar daarom niet minder leuk om te lezen. Sluipweg is zo’n thriller waarbij je met gemak even alles om je heen vergeet. Het is helaas ook uit voor je het weet.