Het minst boeiende boek uit de trilogie

De zoon van Don en Rosie, Hudson, is inmiddels 11 jaar oud. Hij lijkt erg op zijn vader en heeft moeite met sociale interacties. Het gezin verhuist naar Melbourne, waar Rosie een goede baan kan krijgen. Don raakt al snel in een hachelijke situatie op de universiteit waar hij doceert. Hij besluit om zijn baan op te zeggen en al zijn tijd te besteden aan de ontwikkeling van zijn zoon op meerdere gebieden, zoals sociale vaardigheden en sport. Hij wil hem helpen met alle drempels waar hij zelf op die leeftijd over is gestruikeld. Hij noemt dit het Hudson Project. Ondertussen opent hij een bar, in het bijzonder gericht op autisme. Hudson blijkt zich prima te kunnen redden, met hulp uit bekende en onverwachte hoeken. Dit boek is het saaiste uit de trilogie. Het is nergens echt hilarisch (zoals deel 1) en nergens echt ontroerend (zoals het einde van deel 2). Toch de moeite waard om te lezen. Je wil immers weten hoe het verder gaat met Don en Rosie, hoofdpersonen die je toch in je hart hebt gesloten.