Zwarte humor of teleurstelling?

De naamloze hoofdpersoon voelt zich al een tijdje ondergedompeld in somberheid.
Een briefwisseling met een oude man uit Groningen is de start van de reis die hij moet afleggen om wederom het geluk te kunnen ervaren. Nadat hij afscheid heeft genomen van zijn vrouw en kind kan de tocht beginnen.

Met de roman: 'In de buik van de wolf,' speelt de schrijver met een hedendaags interessant thema.
Een succesvolle jonge vent die alles heeft wat zijn hartje begeert, lukt het maar niet om bij dat ene gevoel te komen.
Uiterst nieuwsgierig stap je als lezer in het verhaal. Je leeft mee met alle angsten van de hoofdpersoon en zijn negatieve zelfbeeld waarin hij zichzelf continu ziet falen in het vaderschap en zijn vrouw keer op keer teleurstelt.
De oude man is geen therapeut en dus lijkt de kans op herstel minimaal. De opdrachten die hij de hoofdpersoon laat uitvoeren om bij zijn gevoel te komen zijn op z'n zachtst gezegd absurd.
Er hangt een groep mensen om hen heen die allen op zoek zijn naar een beter leven. Een vluchteling die graag naar Schotland wil om het monster van Loch ness met eigen ogen te kunnen zien, een jongen die op een kermis een meisje heeft aangerand en een jonge, aantrekkelijke vrouw die in een tuinhuisje woont. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat de intelligente hoofdpersoon in deze onzin blijft geloven. Weggaan of ontmaskeren zou wel degelijk een optie zijn geweest. Helaas kiest de schrijver ervoor om de groei van de hoofdpersoon te laten stagneren en er worden kunstmatige ingrepen gebruikt om het verhaal op gang te houden.

De vader van de hoofdpersoon is de enige persoon die het verhaal nog een realistisch tintje geeft. De altijd onbereikbare man, die ervoor had gekozen om vreemdgaan als reddingsboei
van zijn huwelijk te zien totdat zijn vrouw hem vroeg om zijn koffers te pakken, is nu dementerend en toont nog slechts zijn zachte kant. Hulpeloos slijt hij zijn dagen met een koffertje op schoot. Deze zijlijn zorgt voor ontroering die het verhaal elders mist.

Dat het taalgebruik rauw en modern is, hoort bij de stijl van de schrijver. Toch weet Worthy de tekst op sommige momenten te voorzien van prachtige woordspelingen en rakende vergelijkingen. Het is echter te vaak voorspelbaar. Dit uit zich bijvoorbeeld in een scene waarin de schrijver het nodig acht om een tekst van de zanger Andre Hazes te gebruiken. Je vraagt je af of hiermee wordt gesuggereerd dat de schrijver de wijsheid van de zanger zeer groot acht of omdat veel mensen de tekst zullen herkennen en het daarmee een gevoel versterkt?

Dat smaken verschillen daar valt niet over te twisten. Sommige lezers zullen 'In de buik van de wolf' zien als zwarte humor en anderen zullen teleurgesteld zijn over de uitvlucht aan het eind van het verhaal.