Matig begin en eind, goed middendeel

Dit boek komt wat dubieus op gang. Inhoudelijk stond het me zo zeer tegen dat ik twijfelde of ik zou doorlezen.

Reden 1: De proloog liet me vermoeden dat het verhaal ernstig diep zou ingaan op het fenomeen ‘vissen’ ( vooral door de gebruikte terminologie) en bij hoofdstuk 4 (vanuit ‘het wezen’) vreesde ik even dat het erg horrorachtig zou worden.

Reden 2: Sherif Pope is zo’n ontzettende eikel dat ik ervoor wilde vluchten (goed geschreven dus).

Reden 3: Hoe de gehandicapte Finn aan het begin wordt neergezet gaf mij ook de gruwels. Ik durf mezelf wel dwarslaesie-expert te noemen (al 10 jaar samen met een dwarsleet, er een boek en vele artikelen over geschreven) en het stond me tegen hoe afhankelijk en deels onjuist er over deze jongen wordt gesproken.

Toch trok het verhaal me voldoende om door te lezen en na een voor mij moeizame start kreeg het verhaal me echt te pakken. Doordat er op cliffhangermomenten telkens gewisseld wordt tussen personages wil je telkens nog weten hoe het nu afliep, een goede spanningsboog dus!
Ook de intentie van de schrijver (zoals weergegeven in het nawoord): “een verhaal over vriendschap op onwaarschijnlijke plekken… en monsters” herken ik hier duidelijk en ik kan me daarin vinden.

Toch zijn er wat mij betreft twee verhalen door elkaar geweven (Pope enerzijds en Gavin/Finn anderzijds) die los van elkaar beter tot hun recht waren gekomen.

Het einde stelde me echt teleur. Op medisch gebied is er een inconsistentie oftewel een plotgat (waar ik in het kader van spoilers niet op in kan gaan), ik had ‘aanwezig willen zijn’ bij een deel van de afronding waar je nu buiten wordt gehouden als lezer - door een te grote tijdsprong op een actiemoment - en de epiloog had voor mij totaal niet gehoeven. Ongeloofwaardig, niet passend bij de rest van het verhaal en ook onnodig voor mijn gevoel.