Verrassend mooi!

Als ik een feelgood boek in handen krijg dan denk ik aan lichte kost, niet al te spannend en een eind goed al goed. Vaak vind ik de cover van dit soort boeken net iets te zoetsappig en al roep ik regelmatig “never judge a book by its cover” toch doe ik dat zelf onbewust misschien ook.
Gelukkig is daar de leesclub van Ilona en dankzij haar ben ik het genre Feelgood weer gaan lezen en zonder spijt. Want zonder haar had ik nooit kennis gemaakt met deze fijne schrijfster.
Ik kreeg het landgoed Rosaville: de ijskelder en hoewel dit boek het derde deel in een serie is kan het prima los gelezen worden.
Voor een Feelgood vond ik het meer diepgang hebben dan ik aanvankelijk had gedacht, het speelt zich af in 1946 vlak na de WOII en vertelt het verhaal van Alix Rokebrand, dochter van een NSBer die woonde in het landgoed Rosaville. Alix wil niets liever dan het landgoed zo snel mogelijk verkopen en gaat gebukt onder de schaamte die ze voelt voor het gedrag van haar vader die momenteel in een interneringskamp zit. Als haar jeugdvriend Christiaan voor haar staat jaagt ze hem weg maar hij houdt vol en zegt dat er geruchten gaan over de ijskelder waar iets verborgen ligt.
Wanneer ze de ijskelder na lang aarzelen toch opmaakt komt ze tot een schokkende ontdekking die de haat jegens haar vader en de schaamte voor haar afkomst nog groter maakt.
Vastbesloten om het goede te doen gaat ze met Christiaan de confrontatie met haar vader en haar verleden aan.
Ik vond het een mooi boek en ben blij dat ik het gelezen heb. Ik heb veel gelezen over de WOII maar nog nooit was de hoofdpersoon een kind van een NSBer. Dat alleen al was een verrassend gegeven. Verder vind ik het verhaal goed in elkaar zitten en schuwt de schrijfster de gruwelijkheden van de oorlog niet zonder dat ze daar heel gedetailleerd en bloederig over schrijft. Het “show don’t tell´ principe heeft zij goed begrepen.
En vooruit, het blijft Feelgood dus het einde is niet heel verrassend al zaten er genoeg verrassingen in het verhaal dus je legt het boek met een glimlach weg en dan de hond in het verhaal. Om van te houden gewoon, ik denk wel mijn favoriete personage.
Het boek leest als een trein, perfect voor een regenachtig weekend, je hebt het ondanks de 410 pagina’s zo uit.