Langdradig

Vol verwachting begon ik aan dit boek maar mijn hemel, wat was ik blij toen het uit was. Het Boekenschip van Parijs is het vervolg op de Boekenapotheek aan de Seine en ik kreeg beide boeken cadeau. Onder het mom van een gegeven paard mag je niet in de bek kijken en ik deze boeken las vanwege een leesclub heb ik me er doorheen geworsteld. Het boek vertelt het verhaal van Jean Perdu die met zijn boekenschip mensen een boek aanbiedt dat zij volgens hem nodig hebben al naar gelang hun emotionele staat. Zelf is hij ook niet echt emotioneel stabiel al heeft het geluk hem inmiddels wel gevonden in de vorm van Catherine met wie hij een aantal jaar in de Provence heeft doorgebracht maar hij mist zijn boekenschip en besluit om het schip terug te varen naar Parijs waar het altijd aan de Seine heeft gelegen. Hij vaart niet alleen maar samen met Max, een jonge schrijver die in deel 1 samen met hem via Parijs naar de Provence voer. In deel 2 varen ze dus dezelfde route terug en onderweg treft hij een aantal mensen die met hem meevaren. Ieder heeft zijn eigen verhaal maar de personages blijven naar mijn mening te oppervlakkig. Doordat de schrijfster de hoofdpersoon Monsieur Perdu noemt creëert zij al een afstand en ik vond het moeilijk om met hem mee te leven. Daarnaast riep de bloemrijke schrijfstijl bij mij vooral irritatie op. Ik heb dit boek overigens wel aan een vriendin gegeven want ik vermoed dat zij het wel heel mooi gaat vinden. Dit boek vind je prachtig of niet, volgens mij zit er niks tussenin.